Əslində çox düşündüm… Görəsən növbəti stansiya haradadır, aradakı vaxt intervalı nə qədərdir, hansı dayanacaqlardan keçəcəyəm, sona çatmağa nə qədər zamanım qalıb? Amma tək bildiyim budur ki, sakini olduğumuz bu həyat qatarında heç sərnişin də hara getdiyini bilmir. Amma hər keçən dəqiqə sonuncu dayanacağa bir az daha yaxınlaşdığı üçün narahat olur və sanki heç yerə tələsmir yolun sonunda baş verənlərdən xəbərdarmış kimi o sonluğa çatmaqdan boyun qaçırırıq. Bəlkə də bu tək yoldur ki, biz sərnişinlər sonuncu stansiyaya-gedəcəyimiz ən son dayanacağa çatmaq istəmirik…
Bir anlıq “dayan” deyə qışqırdım amma heç kəs məhəl qoymadı. Sən demə qatarda istədiyin yerdə enə bilmirsən və ən maraqlısı da budur ki, bu qatarı digərlərindən fərqləndirən cəhətlərdən biri də harada düşəcəyinə maşinist özü qərar verir.
Bu həyat qatarı çoxlarına ağır gəlir. Kimisi yolun uzunluğundan narazı olur, kimisi qatardan enmək istəmir, kimilərinə isə məsafələr dar gəlir. Amma xoş o sərnişinin halına ki, həm yoldan razıdır, həm məsafədən həm də əməllərindən.
Bu yaşıma qədər hansı dayanacaqda düşəcəyim məni çox maraqlandırmış və çox narahat etmişdir. Bəzən qatarın pəncərəsindən çölə boylanıb ucadan hayqıraraq “məni qurtarın” demək istəyirəm amma nə faydası…
Bu qatarın özünəməxsus bir sıra qaydaları var ki, ona əməl etməyən sərnişin gec tez cəzasını alır amma qatarda yox. Odur ki, saysız hesabsızdır belələrinin sayı… Bu gecə qatarın relslər üzərində hərəkəti zamanı yaranan “tak-tak” səsinə daha doğrusu qatar və platformanın həm söhbətinə oyandım. Necə də məftunedici bir mənzərəyə şahid olmuşdum. Sən demə bu qatarı gecələr ay təqib edir və yolunu azmaması üçün ona yol göstərir. Mən bundan böyüksevgi, bundan böyük şəfqət görmədim. Anladım ki, bu qatarda əzab, iztirab, kədər ilə yanaşı “sevgi” də varmış. Amma çox keçmədi ki, bu fikrimdən daşındım. Sən demə gecələr ayla sayrışan bu qatarın gündüzlər yoluna nur səpən günəş olurmuş və başa düşdüm ki, bu həyat sınaqında insan acıdan başqa heç nə