Günlər heç ümid etmədiyim kimi gözəl və tez keçirdi.Artıq özümü daha yaxşı hiss edirdim,üstəlikdə Əhməddə mənə qarşı incə və mehriban davranırdı.Ötən həftələrdə anamla da görüşümüz olmuşdu,ortadakı vəziyyəti gizlətməyə çalışsam da,ancaq anam nələrinsə baş verdiyini ima edib durmuşdu.Hətta Əhmədin mənə mehriban davranıb-davranmadığını soruşmuşdu.Bu aralar Ayxanda bir neçə dəfə zəng etmişdi lakin söndürüb cavab verməmişdim.Açmaq fikrim də yox idi heç ,o adamla danışacaq sözüm yox idi belə.Di gəl ki, bir vaxtlar necə də danışılacaq ortaq nöqtəmiz vardı.O iyrənc təcavüzdən sonra getdiyimiz bir axşam yeməyində necə də bağlamışdı məni özünə..
‘’Deniz çox gözəlsən.’’
Qızarmama mane ola bilməmişdim.Qarşımda həm heyran olduğum,həm də məcburi əlaqə olduğum insan vardı.Nə edəcəyimi bilməz bir hala gəlmişdim.Qorxurdum,əslində bir tərəfdən həyatım məhv olmuşdu,ancaq yenə də bir tərəfim qayğıya ehtiyacı vardı.O qədər yalqız hiss edirdim ki özümü.Bu vəziyyət artıqlamasıyla canımı sıxırdı və heç kimə də başa sala bilmirdim vəziyyətimi.Yenə dərdi verəndən dərman axtarmağa çalışırdım.
‘’Mənə əsəbisən bilirəm.’’
Düşüncələrəmi bir kənara ataraq qarşımda yaraşıqlı olan adama baxdım.Burda inkar ediləcək bir şey yox idi.Ayxan həqiqətən yaraşıqlı,ağıllı və xarizmatik insan idi.Bunu onu görən hər qadın təsdiqləyərdi.
‘’bax səni gördüyüm ilk andan bəri diqqətimi çəkdin.Əvvəlcə bu həvəsi düzgün hesab etmədim.Nəticədə sən işcisən,mən evliyəm və bir çox səbəbvar var,amma o gecə özümə hakim ola bilmədim.Səni o qədər çox istədim ki,hələ də istəyirəm.’’
Üzümün qızarmasına mane ola bilməmişdim.Bu adamın bu qədər çox danışmasına ehtiyac yoxdur,lakin bunu ona söyləməyə cəsarətim də yoxdu.Ürəyimdə yaralı idi,həm də ki danışacaq halda deyildim.Mənim sumağımı görüb masadakı yumruq şəklində olan əlimi sıxdı.Əlimi çəkmək istəsəmdə bacarmadım,ancaq dolmuş gözlərimlə baxmaqla kifayətləndim."Bağışla məni.." deyə pıçıldadı.Səs tonundakı peşmanlıçığı və çarəsizliyi başa düşürdüm ,lakin mən özümdə