ı çoxdan getmişdim amma sevgim o qədər böyük idi ki;heç bir hirs və nifrət onun önünə keçə bilməzdi.Nə başqa qadın olması;nə də başqa qadını sevməsi. Ahmet əvəzolunmaz adam idi.Dünyaya təkrar gəlm və bu yaşayacaqlarımı bilsem yenə də Ehmədlə evlənərdim.Bəlkə də axmaqlıqdı bu amma mən onsuz olamazdım ki.İnsan nefes almadan yaşaya bilərmi? Yaşayamazdı, mənde Ehməd olmadan yaşayamazdım. Ona hər nə qədər hirslənsəm də ondan əlçəkə bilmirdim.Eslində özümə saatlarla gülməyim gəlirdi… Özümə, düşdüyüm vəziyyətimə… Başqa bir qadını sevən bir adamın məni sevəcəyinə inanacaq qədər düşüncelerim bulanıqlaşmışdıkı mənim? Görmə qabiliyyətim bu qədər daralmışdı? Bu yalana necə özümü inandırırdım hər gün? Bax bu sualların cavabı sadece səssizlikdi.Heç birinə verə bilecek məntiqsiz dahi olsa bir cavabım yoxdu.Susqunluqdan başqa verəbileceyim heç bir şey qalmamışdı…Günlüyü bağladığımda dolan gözlərimi acıyla bağladım. Səlmanın acısını qəlbimdə hiss etmişdim.Nə qədər də böyük bir acı çəkmişdi.Nə qədər çox sevirdi Ehmədi belə.Özümdən utandım, Ehmədə qarşı önəmli saydığım duyğularımın kiçikliyindən utandım.Bu qadının yanında mənim duyğularımın zərrə qədər bir önəmi olmazdı.Bir yandan da heyran qaldım. Hansı qadın, hansı qadın başqasını sevdiyini bildiyi ərinə qarşı hələ də belə sevgi və sevgi dolu cümleler qura bilirdi ki? Necə bir ürəkdi bu qadında ki?Anası hər zaman Səlmanı ürəyi gözəl qadın, ürəyinin gözəlliyi üzündə olan qadın deyə təsvir edərdi.Indi anasına nə qədər də çox haqq verirdim.Ax,ürəyi gözəl qadın sənin bu acılarına qatlana biləcək qadın sayısı hər halda tək tükdür.Günlüyü çantama qoyaraq aşağıya endim.Mətbəxə girərək qazda pişən şorbaya son dəfə bir göz atdım. O ərəfədə çalan telefonumu əlimə alaraq zəng edən kişiyə baxdım.Ayxanın nömrəsi idi bu… Vücudumda əmələ gələn titrəməyə əngəl ola bilməmişdim.Bu adam niyə zəng edirdi? Açmalı idim? Dərdi nədi ax bir bilsəm!Qərarsız bir şəkildə əlimdə çalan telefona baxıb dururdum. Açıb-açmamağıma əmin deyildim ancaq