Yoxluğunda uzun uzun yazmağa başladım..
Pəncərənin qarşısında saatlarla oturub, gəlib gedənlərə daldığım zamanlar olur.
Gedişini unuda bilmirəm. İçimdəki boşluğun iliklərimə keçişinə tamaşaçı olub, izləyirəm.
Hər şeydən, hər kəsdən uzaqlaşan qopuq bir ruha yataqlıq edirəm.
Köhnədən də sevərdim tək olmağı, amma indi, daha bir xoşuma gedir tək qalmaq,
yaşamaq. Ən yaxşı özümə ifadə edirəm özümü. ..Öz filmimi yazıb, idarə edirəm. Tək şəxsiyyət bu oyunda sənsizliyi və təkliyimi izah edirəm.
Bir yuxunun içində oyanar kimiyəm. Gerçək hansı, mən hardayam həll edə bilmirəm.
Sən də məhrum…

Getmə deyə bilməyi hər şeydən çox istədim.
Amma, söyləyə bilmədim. Kiçik xəyallarım vardı böyük ümidlərə hamilə qalan.


Əslində sənin gedişinlə dəyişdi hər şey… Yoxluğunu qaldıra bilməyəcək qədər böyüdüyümü fərq etdim.
Halbuki böyük olmaq can yandırıcı duyğular idi mənim üçün.

Bundan yaxşıca əmin oldum. Şübhəsiz artıq gəlməyəcəksən bilirəm.
Sıxlıq, ən tənha künclərdə tutur indilərdə məni.
Sənsizlik zərbə üstünə zərbə endirərkən, təsadüfi duyğulara dəmir atıram.
Düşüncələrimi qarışdırıram. Qarışıram. Həmişə eyni duyğular ətrafımda dönür.
. Qaçmaq istəyirəm.Qaça bilmirəm…

Təklik məndən kütləyə bulaşır. Özümü buraxıb, duyğularımı yollayıram küçəyə.
Hər yer gözlərəm dəydikcə bozlaşır. Sənsizliyə dözüm gücüm gün və gün məcbur edir düşüncələrimi.
Çıxıb getdiyin anı arzulayıram tam orta yerində evimin.
Qapıya toxuna bilmirəm. Yalnız sən varsan orada, baxa bilmirəm.
Gedişinə ortaqlıq edən qapım yalnız yoxluğuna açılır…

Aramıza qapıdan başqa hər şey girir. Zaman girir, ayrılıq, həsrət bir də sənsizlik.
Qalan son gücümü çıxdığın qapını bağlamaq üçün istifadə edirəm.
Səssizliyin içində tapıram artıq səni. Ruhumdakı bütün duyğuları boşaldıram qapının arxa yerinə. Buraxdığın yerdəyəm hələ. Hər gün gedişini yenidən izləyirəm.
Üzərimdə incə yorğunluğun, ürəyimdə külçə ağırlığınla dayanıram….

Yoxluğuna alışa bilmədim. Ancaq, belə yaşamağa çalışıram…..