Həyatda hər kəs hər anın ilkini unutduğunu zənn etsə də zamanla nələrsə ilk-ləri xatırlamamıza vəsilə olur...
Mən həyatda ilk-lərimi (o zamanlar bunun fərqinə vara bilməsəmdə) səninlə yaşadım...
Uşaq ağlımla bunun mənim üçün bir zamanlar əhəmiyyətli olacağını düşünə bilməmişdim...
Bir sirr necə olur, mənə sən öyrətdin... Mənim sirrimi tut dedin... Siqaret çəkməyimi səndən başqa heç kim bilməsin söylədin... Uşaq ağlımla baş üstə dedim... Və bunu kimsəylə bölüşmədim... Amma sirr nədir mənasını bilmədim...
Məni dinləyərkən gözlərimin içinə ilk sən baxdın... İlk sən sözümü kəsmədin məni dinlədin... Bəlkə söhbətim sənə maraqsız idi... Amma sən məni dinlədin...
O zaman bunun dərinliyinə getmək ağlıma belə gəlməzdi... Çünki düşündüm ki, mən uşağam, xətrimə dəymək istəmirsən... Amma yenə də mənə çox xoş idi...

İlk sən mənim arzularım nədir deyə soruşdun... İlk sən mənə uğurlar dilədin arzularımda...
İlk sən məni gəzməyə apardın... İlk sən mənə çiçək aldın... Şam yeməyinə apardın... İlk sən mənim stulumu çəkdin oturum deyə... İlk o zaman özümü bir şahzadə kimi dəyərli hiss etdim... Amma anlamazdım ki... Çünki sən yad deyildin...
İlk sən məni qardaşıma qarşı müdafiə etdin... İlk sən məni ondan qorudun... Düşündüm ki, sən axı uzaq deyilsən... Məni də buna görə qoruyursan... Amma yenə də arxamda sənin kimi biri olduğunu düşündükcə çox xoşbəxt olurdum...

İlk sevgi məktubumu səndən aldım... Və çox təəccübləndim... Və artıq böyüdüyümü ilk sən mənə məktubunla xatırlatdın... Anladım ki, artıq kimin üçünsə lazımlıyam... İlk sən bunu mənə hiss etdirdin...
Və həyatım da ilk yalanı sənə dedim... Səni sevmirəm dedim... Və ilk səhvimi o zaman etdim...
İlk sənin gedişinə ağladım... İlk o zaman hər kəs gördü mənim göz yazım... Səbəbini bilməsələrdə...

İlk sən mənə yaşatdın peşmançılıq hissini... İlk sən mənə öyrətdin həsrəti... İlk-lərimi ilk sən mənə öyrətdin...

Sənsiz necə yaşayacam... Onu öyrətmədin mənə...