Onsuz .....

Tək deyilsən amma yalnızsan...
Hər şey sanki onunla birlikdə yaşamaqdadır.
Deyərlər 'onsuz həyat ölüm' deyə əslində elə deyil....
Çünki onsuz bir həyat yoxdur onsuz da.
O həmişə sənin içindədir gizlidir.
Hər an onu düşünmürəm deyə düşünürsən ya da həqiqətən cəsurca onu düşünərsən.
Onunla keçirdiyin hər saniyəni ilişmiş bir val kimi yüzlərlə dəfə düşünərsən səsini gözəl bir mahnı kimi milyonlarla dəfə xəyal edərsən....
Onsuz da ağılında başqa bir xatirə qulağında başqa bir səs yoxdur ki ...Baxdığın hər adam da ondan bir hissə axtararsan...
Birinin səsi birinin gözü birinin qaşı birinin qəmzəsi və ən gözəli də birinin gülüşü...
Bax o an bitərsən....
Onu gördüyün ən son zamanla bir əvvəlki zaman arasında heç fərq yoxdur. Bu iki zaman hissəsi ard-ardadir.Aradaki günlər saatlar aylar...
sanki itmişdir heç yaşanmamışdır...
O zamanlardakı qəhqəhələri başqası atmışdır o zamnlardaki gözyaşıları başqası tökmüşdür.
Sən deyil çünki sən o vaxt yalnız onu düşünməklə ya da düşünmürəm deyə özünü aldatmaqla məşğul idin.....
Və bir sonrakı barış zamanı gəlir.
Bəlkə 5 dəqiqəlık bir küslük bəlkə də bir neçə günlük amma yenə də sanki çox uzunmuş kimi gəlmişdi...
Hardaydı niyə bu qədər gecikmişdi...
Bəs o vaxt mən nə edirdim...
Yenə o axmaq qürurumla gözyaşımımı yoldaş etmişdim bir-birinə...
Niyə onun gəlməsini gözləmişdim ki....
Bu səfər mən getməliydim dedim...

Və getdim ..