Dolaşıq taleyimin ünvanı...!
Yolların qovuşmasına güman olmayan bir həsrətin izi...Yalnızlığın əsən küləyi saçlarıma sığal çəkir...Doymuş və dolmuş bir xatirə dəftərinin hər vərəqində varlığından bezdiyimi hiss edirəm...
Günəş işığına öyrəşə bilmirəm...Ürəyim işığa,günəşə laqeyd,şəffaf qar dənəsinin soyuq parıltısıdır...
Həyatım boş...nafilə....!
Hər yerdə axtrıram səni,pəncərəmə çırpılan yağış damlasının hər zərrəsində...Bir çətirin altında,yarımın gizli baxışında,iki qəlbin həsrətinin göz yaşlarında....,bəzən də səni getdiyim yolların hər izlərində axtarıram...
Ürəyimdə sevginin ayaq izlərini duyuram....Yollara,izlərə səpilən həsrətini göz yaşlarım yusun,silim səni ürəyimdən...,yoxluğun kimi...
Ancaq....,ancaq onu bilirəm ki,adın və sevgin,ömrümü qaraldan xatirələr tək gizlin qəlbimin gizlin məkanında yaşayacaq...istəməsəm də...
Səbəbini anlamadan,bilmədən mən hələ də sənin qoyub getdiyin yerdəyəm...
Necə var eləcə...
-Payızda yarpaqlarım xəzəl olub tökülər...,amma tək bir yarpaq dönəcəyin son anı,son məqamı gözləyər...!
-Qar altında donub qalan qar,çiçəyin gəlişinə hazırlaşar...!
-Yazda açan tumurcuqlar,utancaq sevgi kimi ləçəklərini gizlədər...Tək birisi səni görmək üçün sevgisinin həsrətindəncəsi tez açar...!
-Bircə yandırıb yaxan yay gecəsi səni gözləyə bilmirəm...Çünki,bu yay həsrətini,niskilini qəlbimin gizlin ocağında gizlicə yandırdım....,istisini,tüstüsünü özüm gördüm...!
Günlər keçir,aylar da keçir...
Bax,bu gün də beləcə keçdi səndən xəbərsiz...
Çalınan hər telefon zəngi,mesaj səsində gözləyirəm səni....Əslində ömrümə gəldin və getdin...,tufan kimi...
Dünənimi,bu günümü,sabahımı apardın...Mənə məndən əziz olan çiçəyimi ürəyimdən qopardın...
İndi həyatım çat-çat olan susuz torpağa bənzəyir...Göz yaşlarımın dərinliyində boğuluram...
Məni bu dəryadan qurtar nə olar...!