Səhər açılmışdı, günəş buludların arasından boylanmış, pəncərədən otağı işıqlandırırdı. Gözümə düşürdü günəşin parıldayan şüaları. Yeni bir gün daha başlamışdı, bəziləri üçün gözəl, bəziləri üçün isə kədərli. Həyətdə oynayan uşaqların səsi eşidilirdi, oyun oynayır, əylənirdilər. Əlimi uzadaraq qoltuqaltlarımı götürmək istədim, sürüşüb yerə düşdülər. Onlara doğru uzanmaq istədim, ancaq alınmadı çarpayıdan yerə yıxıldım. Səsi eşidən müəlliməm otağa girdi və məni yerdən qaldırdı. Gözlərim dolmuşdu bunu görən müəlliməm kövrəldi və bir anda gözləri yaşla doldu, göz yaşlarımı silərək soruşdu:

- Nəzrin neynəmək istəyirdin?

- Qoltuqaltlarımı götürmək istəyirdim.

Leyla müəlliməm məni çox sevirdi, qızlarından ayırmazdı. Əyilərək qoltuqaltlarımı mənə uzatdı və ayağa durmağıma kömək etdi. Ona pəncərənin qabağına getmək istədiyimi söylədim. Qoluma girdi və məni pəncərənin qarşısına apardı. Gözlərimdən yaşların axmasına mane ola bilmirdim. Leyla müəlliməmin üzünə baxaraq tutqun səslə sual verdim:

- ALLAH məni niyə sevmir,

- Bu nə sözdü qızım? ALLAH heç yaratdığı bəndəsini sevməz olarmı.

- Bəs onda niyə ayaqlarım tutmur? Niyə anamla atam yanımda deyillər?

Müəlliməm başımı sinəsinə sıxaraq, dolmuş gözlərin təsiri ilə tutulmuş səsi ilə cavab verdi:


- Qızım bax pəncərədən çölə, Sevili gorürsən? Orda oturub görmür heç bir şeyi ancaq gözlərinin içi yenədə təbəssümlə doludur. Bax orda oynuyan da Rəşaddır. Onunda bir əli yoxdur. Amma heç biri yaşama sevincini itirməyib. ALLAHIN verdiklərinə şükr edib həyata daha da bağlanıblar. Sənin anan da, atan da səni çox sevirlər. Onlar öz canlarından keçdilər səni qorumaq üçün. O gecə səni qucaqlamasaydılar sən həyatda olmazdın. İndi onlar cənnətin bir guşəsində səni izləyirlər və bir gün sənin də onların yanına gedəcəyin günü gözləyirlər. Ancaq Sevilnən Rəşadın valideynləri onları qüsurlu olduqları üçün istəmədilər. Sən hər gece aç əllərini ALLAHA dua et, şükür et və anana atana da dua etməyi unutma.

O gündən sonra