Nəzrin artıq Leyla müəlliməsini ana deyə çağırmağa başladı. Həyatı sevməyə başladı, deyir, gülür, Leyla anası ilə oyunlar oynayır, ona daha da bağlanırdı. Günlər bir-birini qovur fəsillər dəyişir, illər arxada qalır. Nəzrin böyüyür 18 yaşında qəhvəyi gözləri, qara uzun saçları olan, əsmər, üzündən nuranilik yağan bir qız olur. Artıq onun əlil olması onu incitmirdi, dərslərinə çalışır, namaz qılır və hər dəfəsində dua edirdi. Leyla ana isə bunu görüb sevinirdi.
Uşaq evindən vaxtı çatanda Leyla müəllimə Nəzrini himayəsinə götürür, öz qızlarından ayırmır. Nəzrin artıq böyümüş Bakıda
Azərbaycan Tibb Universitetinin 5-ci kursunda təsil alırdı.
Həyat çox gözəl keçirdi. Nəzrin çox xoşbəxt idi o gecəyə qədər...
Soyuqdu hava, çöldə qar yağırdı, Nəzrin xəstələnmişdi. Leyla ana nə edəcəyini bilmirdi. Üzərindən bir həftə keçməsinə baxmayaraq, həkimlər Nəzrinin xəstəliyinə diaqnoz qoya bilmirdilər. Nəzrin artıq qan qusmağa başlamışdı. Hər öskürdükcə ağzından qan gəlirdi. Leyla ana isə hər
dəfəsində qorxur göz yaşlarını saxlaya bilmirdi, qızının gözünün qabağında ölümlə pəncələşdiyini görmək onun canından can alırdı. Nəzrin anasının ağlamağına dözə bilmirdi, hər dəfəsində gizlətməyə çalışırdı. Günlər, saatlar, dəqiqələr sanki Nəzrinin canından can alırdı.
Yanvar ayının soyuq, qarlı bir günü idi. Hansı gün ki, 20 il bundan qabaq məhz həmin gecə Nəzrin valideynlərini və yerimə qabiliyyətini itirmişdi. Nəzrin artıq nəfəs ala bilmirdi. Qısıq səslə anasını səslədi. Leyla ana başından bir dəqiqə də olsun ayrılmazdı, dolmuş
səsi ilə "haycan” deyə bildi sadəcə. Nəzrin anasının əlindən tutaraq bu sözləri dedi.

"Rəbbim məni çağırır ana.
Məni valideynlərim səsləyir.
Mən gedirəm artıq.
Anamla atam məni gözləyir.
Ağlama ana. Yadındadı mənə dediklərin?
Valideynlərin səni cənnətdə gözləyirlər.
Məndə səni orada gözləyəcəm ana...
Səni cox sevirəm...”


Son sözünü bitirir və Kəlime-i Şəhadət gətirərək gözlərini əbədiyyətə yumur.


Ardi