açmadığım təqdirdə təkrar zəng edəcək kimi dururdu.En yaxşısı açmaq və bir daha zəng etməməsini söyləməkdi.Titrək əllərimi görməzdən gelerek açdım.Qulağıma yaxınlaşdırdım telefonu.‘’Dəniz, sənsən ?’’‘’Hə.’’ dedim bacardığım ən soyuq halımla.‘’Yaxşısan?’’Səsində qəribə bir rahatlama olmuşdu, bəlliydi.‘’Mənə niyə zəng edirsən?’’‘’Danışmağımız lazım olan şeylər var.’’Vecsiz bir tərzdə ‘’Mənim yox.’’ dedim.Bu tərzim ona yetərli gəlməmiş olacaq ki ‘’Mənim var amma.’’ dedi.Bezginliklə nəfəsimi çölə üflədim.Bu adam özün nə hesab edirdi belə? Hələ məndən nə istəyirdi ki?‘’Rahat burax məni və bir daha zəng eləmə.’’Bir şey deməsinə fürsət vermeden telefonu üzüne söndürdüm.‘’Kim zəng etməsin?’’Arxamda eşitdiyim güçlü kişi səsi ilə qorxaraq özümü mətbəx qapısına doğru çevirdim.Ehməd qarşımdaydı sərt çöhrəsi maraqlı bir halda mənə baxırdı.Və … Və əlində bir dənə qırmızı bir gül vardı.Qəlbim bir yandan qorxuyla atarkən bir yandan da xoşbəxtlikdən dörd dəfə dövrə vururdu.
20.Bölüm.

Bu gün çıxa bileceyim en erken saatda çıxaraq evimin yolunu tutmuşdum. Yol üstünde bir çiçekçide dayanmadan keçmemisdim. Heyatımda ilk defe anam xaric bir qadına çiçek alırdım. Xoş anam üçün de bir ve ya iki defe gücle almısdım. Deniz heqiqeten meni deyisdirirdi. Onu düşündüyümde qasıqlarımdakı aĝrıya ve üreyimdeki heyecana mane ola bilmirdim.
Eve girdiyimde ise metbexde telefonla danışarken tapmışdım ve birine bir daha zeng etmemesini söylemisdi. Ìçimde yaranan maraq hissine meĝlub olaraq kimin zeng etdiyini sorusdum. Üzünde çaşqınlıq ve xefif bir qorxu vardı, sanki ne deyeceyini bilmez bir halda idi.
"Deniz yaxşısan mı?"
Başını yelleyerek "Yaxşıyam." deye mızıldandı.
"Eee?"
"Şey..."
"Ne Deniz?"
Onun bele qarsımda sekilden sekile düsmeyi içimde axmaq şübheler yaradırdı. Göresen bele bir seye sebeb olduĝunun ferqinde idi mi? Derin bir nefes alaraq gözel arvadıma baxdım ve "Kim zeng edmeyecekmiş?" dedim.
Sesimde xefif bezmis ve soruşduĝum sualın cavabını isteyen