ə əlimdə ki gündəliyi açaraq qaldığım yerdən oxumağa davam etdim.
15 Oktyabr 2009
Şükr edirdim. İgidin olmuş olmasına hər saniyə şükür edirdim ki, o da olmasa bu dörd divar arasında başı yeməmək mümkün deyildi. Onun xırdaca əlləri və üzü mənə göstərdiyi sevgi nümayişi atasının parça-parça etdiyi ürəyimə bir dərman kimi gəlir və məni yaxşılaşdırırdı. Ona hər baxanda Əhmədi görürdüm. O qədər bənzəyirdi ki oğlum ərimə Bu qədər çox bənzəməsi məni bəzən qorqud da çox vaxt xoşbəxt edirdi. Atası kimi yaraşıqlı və güclü olacaqdı bu mənim üçün çox qürur verdi.
Əhmədə gələcək olsam, mənə qarşı hələ də soyuq və məsafəli. Evə mümkün qədər gec gəlirdi xüsusi günlər xaricində. Xoş xüsusi günlərdə ailəmin və ya onun ailəsinin bu evdə olduğu zaman. Baxmayaraq ki, artıq öz anasını də məhəl qoyduğu yox idi. O buradadır, də başına görə gəlir və gedirdi. Məndən rəsmən qaçdığının bilməsəm. Bunun səbəbini də yaxşı bilirdim ki, bəzi şeylərin fərqində olduğumu bilirdi, bəlkə də, suallarımdan qaçırdı, ya da baxışlarımdan bilmirəm, amma məndən hər gün bir az daha çox qaçırdı.

Olsun! Mən yenə onu həmişə olduğun den daha çox sevirdim. O hər gün məndən bir az daha qaçdıqca mənim içimdə ona olan sevgi bir az da dözürdü. Və artıq əmin idi əbədi onu sevərdim
Gündəliyi hərisliklə bağladım. İçimdə qəribə bir hiss yaranmışdı. Bu sətirləri silmək, yox etmək istədim. Əhmədi elə bil, sanki, Ah, lənət ərim olacaq o adamı qısqanırdım mən! Onu o qədər çox qısqanırdım ki, ölmüş arvadının yazdığı bir gündəliyi belə təhdid kimi olmuşdum. Həyatımda qısqanclıq hissini ilk dəfə bu qədər qəlbimdə, içimdə hiss edirdim.
Hərisliklə yerimdən qalxaraq gündəliyi təkrar çantama qoydum və üstümü çıxararaq köynəyimi geyindim. Həm qısqanc həm də əsəbi. Bunların ikisinin səbəbi də təbii ki ərim olacaq adamdan başqası deyildi!
Özümü yatağa qoyaraq örtüyü belimə qədər çəkdim. Yuxu deyilən şeydən əsər-əlamət yoxdu. Başqa vaxt olsa bağlanan gözlərim iki gündür yuxusuz qalmağa baxmayaraq bu gün bağlanmaq bilmirdilər.