ə bu qəzəbimin yeganə səbəbi öz duygularımdı. Bu lənətə gəlmiş hisslərim üzündən belə çox canım yanırdı.
"Dəniz.
Anamın səsini eşitməyim ilə düşüncələrimdən ayıldım. Anamda yanımda ki boşluğa oturub əllərimi əllərinin arasına aldı. "Qızım deyə pıçıldadı və o gözəl gözlərindən bir damla yaş töküldü. Kəsik bir nəfəs alaraq "Atanı ilk itirdiyim zaman indi yaşadığın ağrının daha betərini yaşayırdım, amma dedi və duruxaraq xəfifcə öskürdü və" Ancaq insan alışır bir müddət sonra. Bəli, unuda amma alışırsan, qızım. Dedi.
Anama yalnız acı bir gülümsəmə ilə baxdım. Mən, Əhmədin yoxluğuna alışmaq filan istəmirdim ki, mən onu yanımda istəyirdim. Eynilə bir həftə əvvəli kimi Mənə yenə elə şəfqətlə toxunsun, yenə zərif bir çiçekmişim kimi davransın Gözlərində o gözəl parıltıyla baxsın. Mən bunları istəyirdim.
"Ana, mən onsuz nəfəs ala bilmirəm ki
"Unudacaqsan, başqa əlacın yoxdur.
Səsi hər nə qədər sərt bir tonda çıxsa da gözlərində ki ağrını çox yaxşı olmuşdum. Bilirəm, mənim daha çox üzülmemem üçün çalışırdı, Əhmədin məni incidəcək şübhələnərkən bu hadisə anamın şübhələrini sübut edir xarakter daşıyırdı. Daha çox düşünməmək adına yenidən gözlərimi kənara çevirdim. Buradan bağa giriş, çıxışlar çox dəqiq bir şəkildə görünürdü. Əlbəttə, elə baxdığım şüşədən Əhmədin arabasını görməliyəm mümkün dimi? Xəyal idi? Amma xəyal olmayacaq qədər həqiqət dayanmışdı.
"Əhməd bilərmi?
Anam və Ayşe də dalğın bir şəkildə bağça girişinə baxdılar. Həqiqətən də Əhməd idi. O gözəl bahalı arabasını park etmiş və arabadan düşmüşdü. Hər zaman ki, çöhrəsi çox sərt və qatı. Üzü bir qədər solmuş kimiydi, sanki? Ah, nələr hesab edirəm ki, mən Daha əhəmiyyətli düşünməyim lazım olan şeylər var belə daha sonra düşünəcəyəm şeylər üzərində baş sındırırdım.
Zil səsi ilə düşüncələrimdən ayıldım və o anda bədənimə bir titrəmə hakim oldu. Zəng ikinci dəfə döydülər amma anam inadla oturduğu yerdən qalxmamışdı. Ayağa qalxdım və kresloların arasından keçdim. Daha irəliyə gedə, ayaqlarım sanki olduğum yerə