r əlamət gəlmir amma!
Səs gəlmədi. Mariya yavaş yavaş geri çönən zaman Edvardın niyəsə bikef halda aşağı baxdığını görəndə dediyindən peşmanlıq çəkdi.
- Mariya, özünü ən son nə vaxt xoşbəxt hiss etmisən?
Mariya bunun adi bir sual olmadığını onun yerə zillənmiş baxışlarından sezdi.
- Bilmirəm, deyəsən ən son xoşbəxt hiss etdiyim gün anamın gülümsəyərək üzümə baxıb "Tanrı sənə özün kimi bir övlad nəsib etsin" dediyi gün idi.
Edvard bu cümləni eşidən zaman gülməyə başladı və qəflətən ciddiləşdi.
- Deyəsən, bu sənə çox uşaqca gəldi?!
Mariya pərt olmuş halda soruşdu.
- Yox,yox..Sadəcə eyni cümlənin nə qədər fərqli mənalarda işlənə bildiyini düşünəndə təəccübləndim.
- Necə yəni?
- Mənim anam həmin cümləni son dəfə mənə deyəndə üzündə şiddətli əsəb və gözlərində yaş var idi..
- Məncə haqsızlıq edirsən, o, sənə çox düşgündür..
- Anam? Anam və düşgünlük? Hah!
- Əlbəttə, axı o..
- Aşağı düşək artıq!
Mariya heçnə demədən otaqdan sürətlə çıxan Edvardın arxasınca addımladı.

- Bu xoş axşam üçün minnətdaram! Əminəm ki, hələ çox gecələr bizim olacaq!
- Əsas biz təşəkkür edirik, xanım Aleksandra. Xoş jestiniz bizi çox sevindirdi.
- Gecəniz xeyrə qalsın..
Mariya bir dəfə də olsun arxaya çönüb baxmayan Edvardın arxasınca qapını möhkəm çırpmaq istəsə də, bunun nəzakətli bir davranış olmayacağından əmin olduğu üçün özünü tutdu və "tərbiyəsiz!" deyib dodaqaltı deyinməklə kifayətləndi.

Səhər günəşinin üzünü oxşayan işığı ilə Mariya, saat zənginin çalmasına cəmi iki dəqiqə qalmış oyandı. Saat zəngindən tez oyanmağın bir tələbə üçün necə böyük əzab olduğunu yəqin ki, izah etməyimə gərək yoxdur. Bu , yarım saniyə belə olsa!
Naharını tez bazar etdikdən sonra qapını bağlayıb səkinin üzərində rəqsi hərəkətlər edərək addımlamağa başladı. Uzaqdan taksinin sarı rəngi seçilməyə başlamışdı ki, Mariya, arxadan gələn fit səsinə biranlıq dayandısa da arxaya çönməyə çəkindi. Yoluna davam etməyə başlamışdı ki, sürətini artırıb ondan irəli keçən avtomobilin içərisindəki həyasız