- Yolun bu qədər uzaq olduğunu bilmirdim..
- Yaxşı görək, o qədər də uzaq deyil. Yoxsa qorxursan?
- Qorxmaqlıq deyil sadəcə.. Evə çox gec qalsam narahat olarlar, xəbər verməmişdim, sabah çox əsəbi halda olduğum üçün qəflətən qərar dəyişdirmişd..
- Yəni demək istəyirsən ki, söz verdin deyə indi mənlə gedirsən? Yaxşı, onda qayıdanq geriyə, belə heç bir mənası olmaz!
- Yox, yox, elə demək istəmədim, sən mənə baxma, sadəcə.. Hə, deyirdin burada sendviçlər dadlı olur hə?
Adrian Mariyanın sözlərindən biraz incimiş kimi olsa da söhbəti dəyişməsini xoş niyyətinə saydı və ona uydu.
- Hə! Həm də necə, birazdan özün görəcəksən!
Mariya zoraki gülümsədi, yol uzandıqca uzanırdı. Mariyanın qəlbindəki şübhə və narahatlıq səmanı örtən qara buludlar kimi hər saniyə artırdı.. Bir tərəfdən ailəsindən xəbərsiz hələ cəmi iki gündür tanıdığı biri ilə heç tanımadığı yerə getməsi, digər tərəfdən sabah Edvardın avtomobildəykən dedikləri onun fikirlərini içindən çıxılmaz dərəcədə qarışıq edirdi..Mariya Adrianın çox da yeni və bahalı olmayan avtomobilində səsini artırıb böyük zövqlə dinlədiyi mahnıya çox da əhəmiyyət vermədən qolunu oturacağı tərəfdəki şüşəyə dayaq edib başını əlinə söykəmişdi..
- Hə, budur, biz çatdıq!
- Adrian? Axı bura kafeyə bənzəmir?!
- çünki kafe deyil, yəni tam olaraq kafe deyil. Bura bizim evimizdir, amma arada evlərə sifarişlə yeməklər hazırlayıb göndəririk.
- Niyə bunu mənə deməmisən?! Bilsəydim!
- Nə? Bilsəydin nə? Gəlməzdin? Burda pis nə var axı?
- Yenə də mənə deməli idin?
- Mariya, məndən qorxmağına səbəb yoxdur. Başa düşürəm, o zəngin ərköyünün dedikləri fikirlərini qarışdırıb amma mən buyam! Gördüyündən ibarət, nə biraz artıq nə biraz əskik.. İndi istəyirsən gəl səni evinizə aparım. Mən sadəcə xoş vaxt keçirməyin üçün səni öz evimizə dəvət etdim. Bağışla ki, bu detayı ağlımdan qaçırmışam amma bunda heç bir riya və pis fikir yox idi. Nə etmək olar, eybi yox, gəl qayıdaq..
Mariya diqqətlə onu dinlədi. Ürəyində gah ona inandı gah şübhə duydu.