məntiqim...
"Dəniz İgiddə səni gözləyir "
Məhz bu an son müdafiə qələmi də yıxacaq qədər əhəmiyyətli bir mövzudu amma tam əksi olmuşdu. İgidin adını eşitməyim ilə evdən ayrılmadan əvvəl söylədikləri bir bir gözümün önündə canlandı. Oğlundan uzaq olmamı istəmişdi, indi də gəlib oğlunu da bəhanələri arasında istifadə edirdi.
"Uzaq durmağımı istədiyin oğlun məni gözləyir demək."
Səsimdə yüngül bir istehza tını vardı. İgiddən ötrü məndə həqiqətən çox darıxmışdım amma qürurumu da bir küncə ata bilməzdim.
"Dəniz o gün bilirsən nələr olduğunu."
Səsi son dərəcədə gərgin çıxırdı . Məhəl qoymadım.Normalda o belə gərginli olanda ondan qorxmam lazım idi, amma artıq qorxmurdum . Nə olacağını da bilmirdim. Sayəsində acı aludəçisi olmuşdum. Əzab çəkə, çəkə hissizləşmişdim. Həm daha nə qədər əzab verərdi ki mənə? Daha hansı sözləri ilə məni yaralaya bilər ki?
"Bəli, yaxşı bilirəm."
Bir əlini səbirsizliklə qarışıq saçlarının arasından keçirdi. Gözlərində ki, çarəsizliyi görmüşdüm. Əhməd də həyatda görməliyəm dediyim bir duyğu onda görmək məni təəccübləndirsə də buna məhəl qoymamağa qərarlıyam.
Anamın səbirsizliklə "Əhməd Bəy gedin. "deməsilə baxışlarımı anama yönləndirmişdim. Onun qəzəbli baxışları isə yalnız Əhmədin üzərindəydi. Eynilə balasını qorumağa çalışan dişi pələng kimi. Hər an Əhmədə pəncələrini çıxarıb, hücum etməyə hazır idi.
"Ana" dedim, sadəcə. Nə deyəcəyimi bilmədən, onu sakitləşdirmək adına dediyim bir sözdü. Anam təbii ki, məni vecinə almayaraq Əhmədə "Gedin xahiş edirəm" deyə yenidən müraciət etdi.
Əhməd isə üzündən müdrük bir gülümsəmə ilə "Gedəcəyəm, amma arvadımıgötürüb gedəcəyəm" dedi və mənə doğru bir iki addım atdı. İstemsizce geri çəkildim. Mənim geri çəkməyim üzərində olduğu yerdə dayandı. Gözlərində ki, çarəsizliyin yerini acı almışdı müəyyən qədər.
Ayşe arada ki gərginliyi bir qədər yumşaltmaq adına "Əhməd daha sakit bir zamanda məsələni həll edərsiz". dedi.
Əhməd Ayşe baxma gərəyi belə duymadan "Siz qarışmasanız?söylədi. Səsində ki, qəzəb