"Dəniz

Onun əzab çəkdiyini müəyyən edən səs tonu ilə bir az olsun, özümü ələ almağa çalışdım, amma nə çarə! O gözlər məni belə əsir aldıqca və özünə doğru çəkdikcə özümü cəmləşdirə kimi bir vəziyyət söz mövzusu belə ola bilməzdi.
"Nə işin var burada? - anam acıqlı bir səslə dilləndi. Əhməd birazlıq gözlərini məndən ayırıb anama baxsa da yenə mənə tərəf döndü.
"Dəniz evimizə gedək."
Evimiz? Nə qədər də gözəl səslənirdi. Özümü heç bir yerə bu söz qədər aid hiss etməmişdim. İnsan bir sözə özünü necə aid hiss edərdi ki? Evimiz ...Düzdü içimdə ki səs bu sevinci mənə çox görmüş olacaq ki evimizin bizim evimiz deyil,Əhməd və Salmanın evi olduğunu xatırlatdı dərhal. Əlbəttə o evdən necə qovulduğumu bir gözəl yaddaşımda təzələdi.
"Ora sənin və ....."demişdim ki, davamını gətirməyə cürətim yetmədi.Boğazım düyünləndi, heç bir söz söyləyə bilmədim.Danışacaq qədər də gücüm yox idi, bu insana qarşı hər zaman belə məğlub olmağı sevmirdim
Sakitləşmək adına dərin bir nəfəs aldığı bəllidi.
"Dəniz ora sənin və mənim evim və sən mənim arvadım olaraq mənimlə gələcəksən."
Üzümdə istehzalı bir təbəssüm yaranmışdı. Məhz hər zaman ki Əhməd rejiminə bürünmüşdü. Həqiqətən bu insanın canı çıxsada huyu dəyişməzdi. Əhməd nə qədər çalışırsa çalışsın, o heç vaxt dəyişməzdi. Onun şəxsiyyətində vardı bu quruluş.. İstəmədiyi bir şey olanda dərhal qalxanları qaldırır və vəhşi bir döyüşçüyə çevrilirdi, amma təəssüf ki, mənim vəhşi döyüşçüylə savaşa girəcək heç bir şeyim yox idi.
"Dəniz."- söylədi səbirsiz bir səslə. Xaraktersiz bir uşağa bənzəyirdi, bir azdan olduğu yerdə öz hislərini coşqun ifadə edərsə, heç təəccüblənməzdim. Bu fikrim ilə üzümdə səfeh bir təbəssüm yaranmışdı. Əhmədin bir uşaq kimi olduğu yerdə öz hislərini coşqun ifadə etməsi demək, onun dəyişməsi qədər mümkün deyildi.
Yüngül titrək bir nəfəs aldım və "Mən ...." demişdim ki davamını gətirə bilmirdim. Çünki nə edəciyimi bilmirdim. Bir tərəfdə ona doğru çaparaq qaçan qəlbim bir yandan da ona qalxan qaldıran