əhəmiyyət verməyərək '' Bəli. '' Dedim. Əhəmiyyətli idi mənim üçün. Həm də çox ... Bunu anlamasını gözləmirdim amma ən azından arvadı olaraq məni görmək istəyirsə təkrar bunu mənə söyləməyə məcburdu.
Biranda ayağa qalxması ilə çaşmışdım lakin arxasından məni də qolumdan tutub qaldırması ilə sinirlərimin gərilməsinə mane ola bilmədim və '' Yenə mi qovacaqsan? '' Dedim. Əhməd isə kobudca homurdanarak '' Bağla çənəni. '' Deyərək məni sürüməyə başladı. Qolumu əlimdən qurtarmağa çalışsam da çox müvəffəqiyyətli ola bilməmişdim.
Əhməd hələ hirsli bir şəkildə məni dəhlizin sonuna doğru sürüyürdü. Nə etməyə çalışdığına dair ən kiçik bir fikrim belə yox idi.
Dəhlizin sonunda ki otağının qarşısında durduqda hirsli gözlərimi onun buz kimi soyuq üzünə çevirdim. Ona nə etməyə çalışdığına dair bir neçə cümlə qurmağa çalışarkən onun sanki qızğın bir öküz kimi soluduğunu fərq edincə söyləmək istədiklərimi udmaq məcburiyyətində qaldım.
'' Deniz ... ''
Sesində sakitlik yaratmaqda çox çətinlik çəkdiyini müəyyən edirdi.
'' Həqiqətən öyrənmək istəyirsən? ''
Öyrənmək istədiyimi demişdim onsuz da. Niyə hələ belə gərəksiz suallar soruşurdu ki? Cavab vermək yerinə başımla təsdiqlədim. Mənim cavabım üzərinə şalvarını cibindən bir açar alaraq qarşımda ki qapının kilidinə saldı.
Hələ anlaya bilmirdim. Bu qapının mənim sualımı cavabı ilə nə əlaqəsi vardı?
Açılan qapı ilə birlikdə Əhməd mən itələyərək içəri saldı. Qaranlığa daha gözüm alışamamışdı ki yanan işıqla gözlərimi bir neçə dəfə bağlayıb açdım.
Əhməd '' Maraq etdiyin, sevdiyim qadın ... '' deyə mırıldanmasıyla ətrafa baxmaq ağılıma gəldi və o an gördüklerimle vücudum sərt kəsildi. Gözlərimin mənə bir oyun oynayıb oynamadığından əmin ola bilmirdim. İstemsizce gözlərimi bir dəfə daha bağladım və ürəyimdə yaranan bir təzyiqlə təkrar açdım. Ətrafıma daha diqqətli baxdığımda isə sanki biri boğazıma yapışmış və mənim nəfəs almağıma maneə törətmişdi. Nəfəs belə ala bilmirdim. Yalnız bir '' Amma ... '' deyə bildim. Niyə, nə üçün