mətbəxdən çıxdı. Bu qədər qürurlu bir qadının dünya üzərində var ola biləcəyini heç düşünmemişken belə bir qadının şəxsən qayınanam çıxması həqiqətən taleyin mənimlə zarafat etməsindən başqa bir şey deyildi.
-
Anamın mətbəxdən çıxması ilə ağlamaqdan gözləri şişmiş arvadıma doğru çevirdim yönümü. Çaşqın və incikdi. Bunu üzündən çox yaxşı anlaya bilmişdim. Çaşqın idi çünki, anamı burada görməyi gözləmirdi.İncikdi, anamın sözləri ona çox ağır gəlmişdi. Yalnız sözləri mi? Baxışlarıyla belə Dənizi açıq bir şəkildə əzirdi. Onu arabada xəbərdarlıq etdiyimə baxmayaraq ... ona Deniz'e pis davranmaması lazım olduğunu açıq bir dillə izah etmişdim. Dənizi sevdiyimi və Efe'nin də Dənizdən çox xoşlandığını çox dəqiq bir dillə açıqlamışdım amma harda anam belə qadın idi ... Heç bir zaman öz bildiyi doğrudan başqa doğru qəbul etməzdi.
Düşüncələrimi yığışdırmağa çalışaraq gözəl arvadımla aramda ki məsafəni bağladım və ona möhkəm sarıldım. Burnumu boynuna basdıraraq uzun, uzun onun o dinclik verən qoxusunu çəkdim. Doymaq istəyərcəsinə amma doymayacağımı bilə bilə çəkdim ... Eynilə ölüm olduğunu bildiyimiz halda ölümsüzmüş kimi yaşadığımız kimi ... O qədər əhəmiyyətsiz hesab etməz, o qədər qorxaraq ...
Ağzından qaçan hər hıçqırığa pencəyim qalxan olurdu. Ona daha möhkəm qucaqladım. Həmin an içimə almaq istədim ... Onu hər kəsdən, hər şeydən qorumaq istədim ... Sanki bu mümkünmüş kimi. Amma yenə də etmək istədim !
'' Üzr istəyirəm ... '' deyə bildim yalnız. Bu üzrü niyə istədim belə bilmirdim. Yalnız ürəyimi dinləmişdim. Qəlbim istəmişdi bu üzrü. Anamın incidici sözlərinəmi, qırdığım ürəyinə görəmi, onu qoruyamadığımamı ... Hansından ya da hansılarını üzr istəsək, bilmədən yalnız ağzımdan tökülmüşdü o iki söz.
Özünü yüngülcə geri çəkərək qızarmış gözləri ilə mənə baxdı. O gözlərdə çarəsizlik, təklik və ümidsizliyi görmüşdüm. Onu ilk dəfə beləsinə məhv olmuş görürdüm. İlk dəfə beləsinə zəif, qorunmağa möhtac ... İlk dəfə idi o! Və mən bu vəziyyətdə nə edəcəyimi bilmirdim.
''