gözlərini sildi. Üzündə artıq acı bir gülümsəmə deyil , şən bir gülümsəmə vardı. Nə edəcəyimi bilə bilməz bir halda ona baxdım. Onu ümidləndirmək kimi axmaq bir səhv etmişdim. Bəlkə də qeyri-mümkün deməliydim. Amma bu da çox mərhəmətsizcə olardı. Nəticədə qeyri-mümkünə yaxın bir ehtimal da olsa bilməliydi.
'' Əhməd sən istəmirsən? ''
Səsində ki qorxu və narahatlığı aydın şəkildə hiss etmişdim. Mənim düşüncələrim mövzusunda qərarsız qaldığı müəyyən idi. Amma mən necə istəməzdim ki? Ondan bir parçanı, bizim ikimizin bir parçasını? Bu mümkün idimi? Ən az onun qədər istəyirdim məndə. Amma arvadmı daha çox istəyirdim. Onun olmayacaq bir şey uğruna özünü parçalamasına göz yummaq mənə ağır gəlirdi. Onun daha çox yaralanmasını görmək, hər keçən gün qəlbində bir az daha artan kifi meydana gətirmək ... Mən bunları istəmirdim amma. Mənim donuqluğum, ona bir şey deyə bilməməm, onunla bu ümidi paylaşmamaq bunlardan ibarət idi bax.
'' Əhməd ... ''
Bir şey söyləmədən onu bərk-bərk özümə çəkdim yenə. Yüngülcə əyilərək qulağına '' Məndə istəyirəm gözelim, məndə eynilə anası kimi gözəl, onun kimi ağıllı kiçik bir qızımız olmasını məndə çox istəyirəm. '' Deyə