aldım.
'' Yaşayırsan ana. ''
Telefonun digər ucunda bir qəhqəhə meydana gəlmişdi.
'' Eynilə atan kimisən. ''
Vecsizcə '' Atam kimi məqsədin məni də gənc yaşda öldürmekse boşa hevesleirsən. '' Dedim.
Atam ağlıma gəldikcə istəmədən gərilirdim. Bəli, atamın ölümündən də açıq bir şəkildə anamı günahlandırırdım. Mənim elə parlaq bir uşaqlığım olmayıb. Xoşbəxt məsud ailə quruluşu mənə və ailəmə görə deyildi. Hər gün bağırışlar olduğu bir sabahla oyanırdım. Anamın atamı davamlı danlayan, kiçik görən bağırışlar hələ də qulaqlarımda əks səda veriridi.
'' Atan haqq etdiyini yaşadı. ''
Anamın soyuq səsi ilə üzümdə acı bir gülümsəmə meydana gəlmişdi. Anam hər zaman belə açıq sözlü və mərhəmətsiz bir qadın olmuşdu. Bir tək Selma'ya və Efe'ye qarşı belə olmamışdı. Onlara qarşı hər zaman zərifdi. Onlar üçün hər şeyi edə biləcək kimi dayanırdı. Üstəlik Selma'nın ölümündə öz anasından çox mənim anam məhv olmuşdu. İlk gecəni xəstəxanada keçirmişdi. Cənazə boyunca da serumla ayaq dayanmışdı. Çox böyük ziddlikdi doğrusu. Oğluna və ərinə bu qədər acımasızken bir qadın, nəvəsi və ölmüş gəlininə qarşı içində sevgi dolu idi.
'' Kimə görə? ''
'' Əhməd bunu danışacağıq? ''
Səsində yüngül bir hirslilik vardı. Önəmsəmədim, hər zaman onun səsi mənə qarşı belə əsəbi çıxardı. Xüsusilə də Selma'nın ölümündən sonra bu narazılıq bir az daha artmış kimi idi. Dənizlə evləndikdən sonra mənə qarşı etdiyi rəftarı söyləməmə belə gərək yox idi. Toyumda belə bir yad kimi davranmışdı. Xoş toyum da bir toy havasında keçdiyi deyilə bilməzdi amma yenədə.
'' Nə zaman danışdıq ki bu gün danışaq ana. ''
Telefonun ucunda səssizlik meydana gəlmişdi. Təəcüblənmədim. Hər zaman işinə gəlməyən bir şey olduğunda ya bağırırdı ya da susardı. Bax mənim anamın huyuydu bu.
'' Niyə zəng etdin? ''
Bir az sərt soruşmuş ola bilərdim amma aylardır zən etməyən insanın indi axtarışı həqiqətən qəribə idi və məndə heç bir şey olmamış kimi davranabilecek biri deyildim.
'' Mən ... '' dedi. Sesi tərəddüdlü çıxmışdı.