şəkildə gülümsəyib '' Ana sənsən. '' Dedi. İçimdəki rahatlamağa inana bilmirdim. Onun anasını deyil də məni çəkmiş olması ... Bunun üçün xoşbəxt olmam bəlkə də səhv amma Efe'nin məni artıq öz anası kimi görməsi ... Həqiqətən bu möcüzə bir duyğu idi və mən bunun sevincini sonuna qədər yaşayacağam.
'' Yaxşı, digərləri kim? ''
Üzündəki gözəl bir gülümsəmə ilə '' Mən və qardaşım ... '' dedi. O an əlimdə ki su stəkanını salmamaq üçün iradəmlə həqiqətən böyük bir çaba etdim.
'' Gözəl mi? ''
Onun cavab gözləyəcəkmiş kimi mənə baxan üzündən gözlərimi ayırmadan yalnız başımı yellədimm və titrək bir gülümsəməklə ona baxdım. Nə qədər də çarəsiz hiss edirdim özümü ... Dəlicəsinə ağlamaq istəyirdim. Bu uşaq hadisəsini sovuşdurdum deyə günlərlə özümü necəaldatdığımıı Efe sayəsində daha yaxşı anlamışdım.
Sürətli bir şəkildə ayağa qalxdım və salondan çıxaraq mətbəxə girdim. Elimde ki stəkanı masaya qoyduqdan sonra özümü də kürsüyə buraxdım. Gözümə yığılan yaşları axmalarına icazə vermədən əlimin tərsiylə yox etməyə çalışdım.
Körpəmi itirdiyimdə bir daha ana olmağımın çox çətin olacağını bilirdim.Körpəmə dörd əllə sarılmışdım ancaq di gəl bu da belə. Çünki hər qadın kimi məndə ana olmaq istəyirdim. O bənzərsiz, bənzəri olmayan duyğunu məndə dadmaq istəyirdim. Amma olmamışdı. O əllərimin arasından sıyrılıb getmişdi mənə da onun yasını tutmaq qalmışdı. Əslində bunu həll etdiyimizə inanırdım. Əvvəlki tək ana olmayacağıma üzülməyəcəyimi güman edirdim. Efe'nin bəs edə biləcəyini düşünmüşdüm. Nə qədər də axmaq bir düşünceymiş. Efe belə qardaş istəyərkən, bu evə yalnız özünün çatmayacağını bilərək o rəsmi çəkərkən mən necə də belə axmaq və avamca düşüne bilmişdim.
Ağzımdan qopan hıçqırığa mane ola bilməmişdim. Bu, bu çox bərbad bir duyğu idi ... Bir şeylər edə bilməmək, çarəsizlik bunlar çox, çox ağır duygulardı və mən bu duyğuları daşımaqda çətinlik çəkirdim. Üsyana bu qədər yaxındır insan. Qışqırıb, çağırmağa, niyə mən deməyə ... İndi tam olaraq demək istədiyim bu idi. Niyə