ə mən? Niyə mənim əlimdən alındı belə bənzəri olmayan bir mükafat? Mən, anlamaqda həqiqətən çətinlik çəkirdim. Ağlım kəsmirdi mənim bu qədərinə, bəlkə də qəbul etmək istəmirdi. Mən bu həqiqəti qəbul etmək, anlamaq filan istəmirdim. Mən, mən ana olmaq istəyirdim. Məndə hər kəs kimi o böyük duyğunu yaşamaq istəyirdim. Canımdan daha çox sevdiyim, məndən bir parça istəyirdim ... Bu qədər mı qeyri-mümkün? Bu qədər mı əlçatmaz istədiyim?
Artıq gözümdən axan yaşlara əngəl ola bilmirdim. Gözlərimdəki ağrını önəmsədiyim deyilə bilməzdi. Yalnız ürəyimin ağrısıyla maraqlanırdım hazırda. Qəlbimin dərin bir küncündə qanamağa üz tutmuş bir yarayla məşğul olurdu hazırda.
Ellerim istemsizce qarnımı qucaqlamışdı. Sanki körpəm orada idi və mən, mən onu qoruya bilecekmişəm kimi ... Onu itirdikdən sonra qorumaq ancaq mənim kimi məsuliyyətsiz bir ananın ağılına gəlirdi. Məsuliyyətsizlik etmişdim mən. Mənim ucbatımdan ölmüşdü bəlkə də körpəm. Əgər, orada elə qaçmasaydım bunların heç biri olmayacaqdı bəlkə də.
'' Körpəm ... ''
Qoxusunu, üzünü bilmədiyim körpəm mənim ... Görəsən oğlan mi olacaqdı, qız mı? Mənə bənzəyəcək idimi? Mən bunları belə öyrənə bilməmişdim.
'' Deniz ... ''
Eşitdiyim səs ilə gözlərimi girişə doğru çevirdiyimdə Əhmədin gəlmiş olduğunu fərq etdim. Bir şey söyləmədən təkrar başımı əydim. Hıçqırıqlarım artıq nəfəs almaml çətinləşdirməyə başlamışdı.
Əhməd bir anda önümdə diz çökərək üzümü əllərinin arasına aldı.
'' Yaxşısan gözelim? ''
Səsində ki narahatlıq və şəfqət üzümdə qısa bir an gülümsəməyə səbəb olsa da yalnız mənfi mənada başımı yelləməklə yetindim. Yaxşı deyildim çünki. Həm də heç yaxşı deyildim.
'' Nə olb danış mənə? ''
Təlaşla mənə baxan gözlərindən gözlərimi ayıra bilmirdim. Ona bu düşüncələrimi necə söyleyeceğimi bilmirdim. Çünki o körpə ... O körpə yalnız menimdi və Əhmədin necə bir reaksiya verə biləcəyini bilmirdim.
'' Deniz, canım? ''
'' Körpəm ... '' deyə mırıldandım.
'' Nə körpən, nə baş veir? ''
Eşitdiyim qadın səsi ilə Əhmədin