buraxıram.
Bilirsənmi, əzizim ,səni itirəndə yoxluğunla barışmağa alışmağın qorxusu və əzabı vardı içimdə .Nə qədər böyük dərd imiş insanın sevdiyi birini itirməsi. Səni itirəndə anladım.
Bax ,indi çox xoşbəxtəm .Daha göz yaşlarımı ,puç olan ümidlərimi geridə qoydum .Zülməti istəmirəm ,kədəri istəmirəm.
Darıxıram sənin üçün.
Yox, daha ağlamayacam .Axı sən yanımdasan. Xəyalən olsa belə buna da şükr edirəm. Varlığınla yaşayıram ,nəfəs alıram.
Mən səni sevmirəm .Mənim eşqim daha böyükdür, əzizim!Mən sənin varlığını ,nəfəsini, baxışını, səsini, mən sənin həsrətini belə sevirəm .Bilirəm mənim deyilsən, amma bir məktubdakı xoşbəxtliyim hər zaman təsəllim olacaq .
Qızım ,bəli ,anacan, telefonuna bax mesaj gəlib.
Yağmur telefonuna gələn bu mesajı, deyəsən, elə məktubdakı xoşbəxtliyi kimi bir ömür unutmayacaqdı.
Peşmanlğımla,
günahlarımla və səhvlərimlə yenidən sənə dönsəm məni bağışlayarsanmı?
Yağmur göz yaşlarında boğulurdu sanki. Sevincindən yerə, göyə sığmırdı. Sevdiyimiz insanın bir sözü ,bir kəlməsi bizə dünyaları bəxş edir. Bu da Tanrının bir möcüzəsidir əslində. Qəlbimizə sevgi toxumlarını səpən də o deyilmi? Sevginin olmadığı ürək nifrətlə bəslənir.
Emilin yazdığı bu mesaj da elə insanın həyata necə baxarsa elə də görər fikrinin təsdiqi deyildimi?
Onun geriyə dönəcəyinə heç bir ümidi qalmamışdı Yağmurun, o sadəcə bir məktubda xoşbəxtliyini tapmağa çalışdı, bir anlıq olsa belə sevdiyi insanı qazanmaq istədi və Tanrı sevdiyi insanı ona bu böyük ,məsum, saf eşqinin qarşılığında bir ömür ərmağan