veziyyete qayıtmışdı..tamam sağalmışdım.. Artıq bugün de çıxırdım burdan.. Eslinde yene kimseyle danışmırdım. Menim sesimi ancaq kriz keçirdiyim an eşidirdiler. Ve 6aya yaxın olar ki ailem bele sesimi eşitmemişdi.. Bir tek her şeyi Borçlu olduğum Tahir hekime sağol demeli olduğumu bilirdim.. Yavaşca qapını döyüb "girin"-sözünden sonra içeri keçdim..
Derin bir nefes alıb dayandım.
Tahir hekim meni görüb celd yanıma gelerek:
- Anella nese olub? Yaxşısan.?
- Hekim.. Men size.. Teşekkür etmeye geldim-deye sanki sözleri seçerek astadan danışırdım.
- Ne teşekkürü Anella.? Men vezifemi yerine yetirdim. Sen menim çox sevdiyim pasientlerimden birisen. Hemde hemkarım-deyib gülümsemişdi..
Onun Sözlerinde ne bir eks mena ne de bir başqa şey yox idi. Çox mehriban ve semimi idi..
- Haqqınızı,eziyyetlerinizi halal edin..
- Halal xoşun Anella. Yene gel . Unutma meni yaxşı.?
- Yaxşı-deyib gülümeseyerek çıxmışdım.
Hekimle sağollaşıb anamgile teref getmişdim.. Orda anamı gördükde yene heyacanlanıb ağlamaq keçmişdi içimden.. Amma ağlamayıb möhkem dayanmışdım..
Yeni heyat..
Bu gün men artıq evimizde idim.. Anam ve bacım menim üçün çox sevinirdiler.. onlarla hələ də danışmamışdım.. Soruşmayın niyə.? Bilmirəm amma danışmaq gəlmirdi içimdən.. Susmaqla özümə yoxsa ailəmə cəza verirdim bilmirdim... Deyəsən özümə gəlmək üçün yenə də atama ehtiyacım vardı.. Axı o mənim hər şeyim idi..
Həmin gün aylar sonra ilk dəfə ailəmlə yemək yeyirdim.. Atamın stulu da yeri de boş idi.. Qəhər məni boğurdu amma möhkəm olacağıma söz vermişdim həkimimə.. Mənə sankiböyük qardaş idi.. Atamla eyni adda olması isə onu daha çox sevdirmişdi mənə...
sakit sakit yeməuimizi yeyib oturmuşduq.. Yatmağa getdikdə demeyi seçmişdim,birbaşa sakitcəgetməyi yox..
-Ana mən yatacam..
-Anan sənəqurban olsun qızım. Gəl açım yerini get yat.
S-ana bacıma yeri özüm açacam
Ü-yox qızım,mən açaram..
Anam və bacımın yatağın bir tək örtüsünü açmaq üçün etdikləri şirin mübahisə üzümü güldürmüşdü..Axırı