m alnımdan öpüb,
-sən mənim göz nurumsan,dünya bir yana
sən bir yana,mənim nəyim var sənə
qurbandı,birdə o sözü demə,-demiş,məni
qucaqlamışdı,anamda xətrimə dəydiyini başa
düşüb üzr istəmişdi.O gündən sonra daha
üstümə gəlməz çıxan elçilərə mən yox deyən
kimi yox deyərdilər.İyulun 3-ü Cavidin ad
günü idi,aradn iki il keçmişdi,iki il idi ondan
xəbər yox idi.Həmin gün özümdə cürət tapıb
onun nömrəsini yığsamda zəng
çatmamışdı.Avqust ayında isə Ramiligilin
toyu oldu,nişandan fərqli olaraq bu dəfə
Ramildə xoşbəxt və sevincli
görünürdü.Nazlının isə bir oğlu olmuşdu,Əli
qısqanclığından Nazlını işləməyə
qoymurdu,onlara gedəndə Nazlını tanıya
bilmirdim,o gözəl model getmiş,yerinə birza
dolu bədənli,örtülü geyimli bir xanım
gəlmişdi,Əli deyirdi o mənə belə daha
xoşdu.Zaman keçirdi təkcə mənim
həyatımda heç bir dəyişiklik yox idi.Artıq
Caviddən tamamən əlimi üzmüşdüm,həyatımı
tənha yaşayacaqdım,nə onun yerinə kimisə
qoya bilərdim,nə də kimsə onun qədər məni
sevirdi.24 yaşı olanda isə mənə bir dəstə
qızılıgül göndərmişdilər.O günü heç vaxt
unutmaram,həyatımda ümid etmənin nə
olduğunu ilk o gün anladım.İşdən evə
gələndə anam mənə kiminsə gül göndərdiyini
dedi.Elə qapınnı ağzındaca,
-ana,atardın da,bilmirsən ki,mən gülləri
neyləyirəm?Yaxşı özüm ataram,-deyib
otağıma keçdim,anam buketdə göndərilən
gülləri heç vaxt buketdən açmazdı,elə
buketdəcə vazaya qoyardı,bu güllər bisə
buketdə deyildi,həyəcanla anamın yanına
qaçıb,
-ana bu güllər elə belə göndərilmişdi?,-
soruşdum.
-hə qızım.Bu güllər ondan idi,buna əmin
idim,yalnız o mənə açıq güllər göndərirdi,24
qızılgül,yaşım sayda.Sevinc,təəccüb,qəhər
lənmə qarışıq hisslər yaşayırdım,gülləri
vazadan götürüb,qucaqladım,
-o sağdı,bilirəm bir gün
qayıdassan,gözləyəcəm səni,-dedim.O
gündən sonra hər günü umidlə açırdım
ki,bəlkə bu gün qarşıma çıxar,lakin ondan nə
səs var idi,nə də özü.Sadəcə bayramlarda gül
göndərilirdi,bilirdim ki,o məni izləyir,niyə
qarşıma çıxmırdı başa düşə