bilmirdim,bəzən
onların Şüvəlandakı evlərinin qarşısına gedib
qışqırmaq istəyirdim.Bəzən isə işdən sonra
evimizə yaxın olan parkda oturub ağlardım,o
zamanlar hiss edirdim ki kimsə məni
izləyir,ancaq heç cür o insanın kimliyini tuta
bilmirdim.Bir il daha keçmişdi,25 yaşım tama
olurdu.Bu gündə yaşım sayda gülə
göndərmişdi,daha dözə bilməyib,evlərinə
getmişdi,darvaza bağlı qapıda isə böyük bir
qıfıl var idi.Göz yaşım yanağıma süzülə-
süzülə,
-axı nə vaxta kimi belə olacaq,bəsdi çıx
ortaya,-demişdim.Lakin ondan yenə heç bir
xəbər yox idi.Novruzda göndərdiyi gülləri isə
əsəblə zıbıllıyə atmışdım.Yay gəlmişdi,iyulun
3-ü işdən çıxıb evə gəlirdim.Cavidlə
görüşdüyümüz cığırın yanından keçəndə
kimsə adımı çəkdi,dönüb baxanda yıxımamaq
üçün hasardan tutmuşdum.Bu Cavid idi,dörd
günlük gedən insan dörd il sonra gəlmişdi.
-Hilal,-Cavid yenə bağışlanmaq istər kimi
adını çəkmişdi.Hasardan bərk tutub,
-niyə gəlmisən?,-soruşdum,-get,s ən mənim
xəyalımda nağıl qəhrəmanı obrazındasan,indi
gəlmisən ki,bu obrazı pozasan?Get,-
deyib,hasarda n tuta-tuta evimizə doğru
yönəldim.
-mən qəzaya düşmüşdüm,-onnu bu
sözlərindən sonra keyləşib yerimdə
qaldım,arxaya dönüb,gözüm yaşla dolmuş
halda ona baxırdım,addım atmağa taqətim
yox idi,Cavid mənə sarı gələndə isə gözüm
onun sol ayağını çəkməsinə yönəldi.Başımı
qaldırıb ona baxaraq sadəcə,
-sən,-deyə bildim,Cavid məni qucaqlayıb
saçımı sığallayır,
-ağlama,hamısını danışacam,bircə sən məni
bağışla.Bir neçə dəqiqə ağlayıb,illərin
kədərini gözümdən ağıtmışdım.Cavid əlimdən
tutub,məni bir maşının yanına gətirdi.
-Kərim sən get daha,-Kərim tərəddüdlə,-
özünüz sürə biləcəksiz,bəlkə hara istəyirsiz
aparım qoyum?,-dedi.Cavid maşını özü
sürəcəyini deyib,Kərimə getməsini bildirdi.O
maşını sakit bir yerə sürüb,saxladı.Ona
baxmasamda onu danışacaqlarını
gözləyirdim.Cavid hər iki əlini rola dayayıb
gözünü yola dikdi.
-moskvaya qayıtdığımın üçüncü günü idi,işləri
demək olarkı həll etmişdim,hava limanına
gedib