ona qeyri-mümkün göründü. Və Çobana rədd cavabı verdi.
Sabahı gün qoyun ovu İtin növbəsiydi.
Çoban eyni sözləri İtə də dedi.
Eşitdikləri İtin ağzını sulandırdı, o boyda sürüyə sahib ola biləcəyi fikri onun başını dumanlandırdı. Heç düşünmədən quyruğunu bulaya-bulaya Çobanın yanına qaçdı.
Qurd səhərəcən İti gözlədi, qardaşından xəbər-ətər çıxmadı. Axırda başa düşdü ki, İt həm öz azadlığına, həm də qardaşına xəyanət edib. Gözü qızmış Qurd sürüyə hücum edəndə qarşısında “sürünün yeni sahibini” – İti gördü. İtlə Qurd xeyli boğuşdular, axırda ikisi də yaralanıb bir-brindən uzaqlaşdılar.
Çoban canıyananlıqla İtin yaralarına məlhəm qoydu, kök bir qoyunu da kəsib ona yedirtdi.
Günlər keçdikcə Çoban İtin ət payını azaltmağa başladı; “Onsuz da sürünün sahibi sənsən, qənaət eləsən, sürünün sayı artacaq.”
Daha sonra Çoban İtin ət payını da kəsib sür-sümüyə keçdi, lap axırda isə İti yala öyrəşdirdi.
İt də sürünü qardaşı Qurddan qoruya-qoruya onu “sürü sahibi” eləmiş Çobana o qədər minnətdar idi ki, Çoban ona sümük də versə, yal da versə, hətta heç nə verməsə də, onun böyründən heç vaxt əl