Biri vardı, biri yoxdu. İt və Qurd adlı iki qardaş vardı.
Bir gün qardaşlar dağ yamacı boyunca səpələnmiş qoyun sürüsünə rast gəldilər. Sevincdən və yırtıcılıq ehtirasından onların gözləri par-par parıldadı, İt qabaq tərəfdən, Qurd isə arxa tərəfdən sürüyə hücum edib, bir qoyunu çox asanca tutub parçaladılar. Qoyun ovu onların bərk xoşuna gəldi, çünki həm az qüvvə sərf etmişdilər, həm də qoyun əti dadlı idi.
Beləcə, qardaşlar sürüyə dadandılar nə dadandılar. Artıq bir müddət sonra qoyun ovu onlar üçün həm də əyləncəyə çevrildi; yediklərini yeyirdilər, doyandan sonra beş-altı qoyunu da boğazlayıb öldürürdülər. Qardaşlar harınlaşıb tənbəlləşdilər və bu qərara gəldilər ki, qoyunu hər dəfə biri o biri üçün ovlayıb gətirsin.
Bu yandan da Çoban baxıb gördü ki, bir tədbir görməsə, İtlə Qurd sürünün axırına çıxacaq.
Xeyli baş sınıdırb çarə tapdı.
Bir gecə ovlamaq növbəsi Qurda düşmüşdü, elə sürüyə təzəcə hücum etmişdi ki, hardansa Çobanın səsini eşitdi:
– Ehey, Qurd, bir əl saxla, gör sənə nə deyirəm!
Qurd duruxub hücumu dayandırdı.
Çoban araya düşən sükutdan başa düşdü ki, Qurd onu dinləyir.
– Mənim sənə yaxşı bir təklifim var.
Bu gedişlə siz mənim sürümün kökünü kəsəcəksiniz. Bir azdan sizin də əliniz boşda qalacaq, mənim də. Amma dediklərimə qulaq assan, sənə də xeyir olar, mənə də.
Qurd gördü Çoban düz deyir, bu minvalla doğrudan da sürüdən əsər-əlamət qalmayacaq, onlar da belə rahat və dadlı ovdan tezliklə məhrum olacaqlar. Ona görə də, soruşdu:
– O nə təklifdi elə?
Çoban tezcə dedi:
– O avara qardaşından aralan, bu sürünü də verim sənə. Ürəyin qoyun istəyəndə, zəhmət çəkmə, de gətirim, özüm sənə qulluq eləyim, mənə də sürünün südündən, pendirindən, yunundan, bir şey düşsə bəsimdi. Amma gərək əsl sahib kimi həmişə sürünün yanında olasan, onu qoruyasan.
Qurd əvvəl bu cazibədar təklifi, sonra öz azadlığını və qardaşı İti düşündü. Ancaq bir qarın qoyundan və ümumiyyətlə qoyunlardan ötrü öz qurd azadlığından əl çəkmək, bir də qardaşı İti atıb Çobanı tutmaq