{ ìкì qαядαşıи вìя-вìяìиə вαğlılığı }


İki qardaş atalarından qalan
torpaqlarda taxıl ekirdiler.
Onların her il bol miqdarda taxılı
olurdu ve bu taxıl bir ile tam bes
edirdi. Qardaşlardan biri evli idi.
Külfeti de çox idi. Diger qardaş
ise evlenmemişdi. Onlar her gün
axşama qeder tarlada çalışar ve
bundan yorulmazdılar. Eksine
işlerini çox
sevirdiler. Onlar yığdıqları taxılı
da yarı bölürdüler...
Bir gün subay qardaş öz-özüne
fikirleşdi: "Qardaşımla taxılı yarı
bölürük. Halbuki men tekem.
Menim o qeder de ehtiyacim
yoxdur. Amma onun ailesi
böyükdü. O, daha çoxuna
layiqdir. "Belece o, her gece öz
anbarından bir çuval taxılı
götürüb, qardaşının anbarına
qoyardı. Bunu gizlice ederdi."Bu
vaxt evli olan qardaş da: "Taxılı
yarı bölürük. Halbuki men
evliyem, qocalanda arvadım,
uşaqlarım mene baxa bilerler.
Onun ise heç kimi yoxdur. O,
daha çoxuna layiqdir. "
Belece o da her gece anbarından
bir çuval taxıl götürüb,
qardaşının anbarına gizlice
aparardı. Bu, bir neçe il bele
davam eledi. Ancaq
anbarlarından taxıl azalmırdı ve
bu qardaşları çox
düşündürürdü. Bir gece yene iki
qardaş bir çuval taxılı bir-
birilerinden gizlice anbarlara
apararken yolda qarşılaşdılar.
Artıq heqiqet üze çıxmışdı. O an
onlar çuvalları bir yere qoyub
qucaqlaşdılar.
: Heyatda en böyük xoşbextlik
sevdiyimize inanmaqdır.