Qoca bir kişi kiçik bir gölün kənarında oturmuşdu. Bu vaxt bir itin qəribə hərəkətlər etdiyini gördü. İt gölün kənarına qədər gəlir, sonra nə isə görüb geri çəkilirdi. İtə diqqətlə nəzər yetirən qoca onun suyun üzərindəki əksindən qorxub geri çəkildiyini gördü. İt nəhayət susuzluğa dözə bilməyib özünü gölə atdı və doyunca içməyə başladı. Qoca üzünü yanında oturan dostuna tutub:
- Əslində çox adi görünən bu hadisədən nə dərs götürdüyümü bilmək istəyirsənmi? – dedi, - Bir insanın məqsədi ilə arasındakı maneə çox vaxt öz içində böyütdüyü şübhələr və qorxulardır. Yəni insan əslində öz “maneələrini” özü yaradır. Bu “maneələri” aşanda isə məqsədinə çatar...
- Əslində ikinci dərs bundan daha mühümdür. Yəni, insan nə qədər bilikli olursa olsun, susuz qalmış bir itdən də nə isə öyrənə bilər...