Sevmək ayrı, bağlılıq ayrıdır. İndi açıq olmaq lazım olsa, insanların ayrılıq sonrasında oturub ağlamalarını sevmirəm. Təbii bu vəziyyətə görə dəyişir, ümumiləşdirmə etməyək lakin bir çoxumuzun sevgi deyə sığındığı vəziyyət bağlılıqdır.. Ümumi olaraq qadınlar bu mövzuda daha sadəlövhdür.Sən, səni sevəni görməyəcək qədər korlaşırsan, başqalarının yatağına yalnız fantaziya olarsan. Açıq və dəqiq bir şəkildə dilə gətirirəm. Minlərlə həyat hekayəsi dinlədim.Əslində çox da yaxşı deyil, çünki dinlədikcə tanıdım həyatı və tanıdıqca bir ilbiz kimi içə bağlandım. Mən başa düşmürəm, sevmənin bu cür "hər şeyə dözmək lazımdır" düşüncəsini bəslədiyini. Bir insan sevdiyi üçün hər şeyə dözər mi? Aldadılmaq? Şiddət? İstismar? Əlbəttə dözməz deyirsiniz lakin bir çoxunuz it kimi dözürsünüz.İt kimi ayrılıq sonrasında belə qısqanırsınız. Bir zaman sonra bir mesaj ilə dərhal valları dəyişirsiz və ya hər hansı bir dostunuzu ağmala divarı edərək dərdinizi danışırsınız. Bəzi hadisələr qəzadır, bəzi xatirələr qalıcıdır amma insan ruhunu bu cür sarsıtmamalıdır.Həyatının bir dövrünü səhv yerdə səhv insan ilə heç etmək həyatın digər qalanını ən yaxşı şəkildə müdafiə üçün qalxandır.Bax bu sevgi deyil. Sevginin ardına sığınıb, ay işığında gecələr inləyərək boşaltmaq belə kifayətdir aldadılmak üçün.İnsanın öz ruhunu inandırması belə şiddətdir.
Və bu həyatda hər kəs intihar edəcək bəzilərimiz ümidini bəziləri isə vücudunun hamısını kəsəcək amma bilirəm ki kəsilən ümidlər daha çox can yandıracaq.Həyatınız da xoşbəxt deyilsiniz,məncə xoşbəxt olsaydınız burada bu yazını oxumazdınız. Xoşbəxtliyinizi nəyə həsr etdinizsə həsr etdiyiniz adamdan zərbə alırsınız və gün keçdikcə dibə çökürsünüz, ilk başlarda güvən itir, sonra isə ümidlər son olaraq xəyallarınız suya qərq olur.Davamlı əziyyət çəkməyə başlayır insan və acısı ilə inteqrasiyabirləşir, bir müddət sonra isə əziyyət onun dostu olacaq amma ruhi əziyyət iliklerinize işləyəcək dözə bilməyəcəksiniz və ruhunuzun ağrısını fiziki ağrının dindirməsi