Hissizliyi hiss etmək, darıxmaq var gecələrdə. Nə ya kim üçün olduğunu bilmədən. Daha çox heçkimmiş kimi hiss etmək var. Yazılmadıqca insanı içdən yavaş-yavaş yeyib bitirən sözlər var. Mahnılar var, yazmağa məcbur edən. Gəlməyən yuxu, mən varam, yalnızlıq var, bir də yanımda kimsənin olmadığı halda kimisə hiss etmək var. Unutmağı bacarmayıb yata bilməyən insanlar var bir də, mən onlardan deyiləm. Bunları kim üçün yazdığımı belə bilmirəm. Üzünü, adını, ətrini belə. Bilirəm, qəribədir, amma bu gecələrdə bir şey var. İnsanı məhv edən, yıxıb sürüyən gecələrdən danışıram. Keçmişdən bəri üst-üstə yığılıb qalan çürümüş gecələrdən. Həmin gecələrdən biri bu gecə.