– deyib, yenidən qızın cəsədinin yanına yaxınlaşıb dayandı. Əlini gözünün üstünə tutub yuxarı, binanın damına baxdı. Yuxarıdan bir mərtəbə aşağıda yerləşən mənzilin pəncərəsində kondinsioner qoyulmuşdu. Həmin pəncərədən bir nəfər aşağı baxırdı. Sonra, Oktay binanın blokuna daxil olub, liftlə axırıncımərtəbəyə qalxıb oradan da binanın damına çıxdı. Damda bir neçə polis işçiləri var idi. Onlar, damın bir neçə yerində çox kiçik əraziləri tabaşirlə əhatəyə almışdılar. Bu ərazilərdə ayaq izləri müəyyən edilmişdi. İki cür ayaqqabı izi var idi. Ayaqqabı izinin formasına görə hər ikisinin qadın ayaqqabısı olduğu aydın görünürdü. Həm də, bu da aydın idi ki, dünən gecə damda ən azə iki nəfər olub. Ancaq, ölümün intihar yoxsa qətl olduğu hələ tam olaraq bilinmirdi. Lakin, bu ayaqqabılardan birinin addım izlərinin məsafələri çox fərqli idi. Normal yerişə oxşamırdı. "Sərxoş halda dama çıxmaq? Başdanxarab…” Oktay başını yellədi. O biri ayaqqabı izləri isə normal yerişə uyğun idi və bir cütü də damın kənarında, binanın əksi istiqamətdə, yəni uçurum istiqamətində dayanmışdı. Bu Ləmanın ayaq izləri idimi? Oktay, ehmalca damın kənarına, həmin hissəyə yaxınlaşdı. Aşağı baxdı. Havada gəzmək mümkün olsaydı, bir neçə addım irəli getdikdən sonra cəsəd adamın ayaqları altında olardı. Deməli, Ləman damın bu hissəsindən aşağı düşüb. Bayaq gördüyü kondinsionerə bir daha nəzər yetirdi. Kondinsioner Oktayın dayandığı yerdən çox da aşağı məsafədə deyildi. Çölə tərəf bir xeyli uzanırdı. Mobil telefonunu açıb İmran Nəcəfova zəng vurdu.
- Eşidirəm, Oktay.
- Yəqin, nə baş verdiyini bilirsən.
- Bilirəm. Elə, indi ora gəlmək üçün evdən çıxacam.
- Əvvəlcə, bir xahişimi yerinə yetir. – Oktay bir qədər düşünüb davam etdi – Yaşadığın prospektdə oyuncaqlar mağazası var idi.
- Nəinki, var idi. İndi də işləyir. – İmran təəccübünü gizlədə bilmədi. – Necə məgər?
- Bura gəlməmişdən əvvəl, mümkünsə, həmin mağazadan, normal insan hündürlüyündə olan yundan hazırlanmıs oyuncaq adam alıb gətirərsən.