a DİN-də müstəntiq vəzifəsində işə düzəldi. Elə ilk iş günlərində öz məharətini yaxşı göstərdi.
- Neyləyim ki, əmin deyilsiniz? – Rasif müstəntiqin sözünə əsəbiləşib sərt cavab verdi. – Mən olanları dedim.
- Hamısını deməmisən. – Qarayev barmağını etiraz əlaməti kimi yellədi. – Qız ölən gecə harada idin?
- Cəhənnəmin dibində. – Rasif getdikcə daha da əsəbiləşir və səbirsizlənirdi.
- Suala adam kimi cavab verməsən səni kamerada saxlamalı olacam. – Qarayev səsini qaldırdı. – O gecə harada idin? Səni haradansa gələn görüblər.
- Bilirəm. – Rasif bir qədər sakitləşdi. - Şəxsi vacib işim var idi. Bu barədə daha soruşmayın. O ki qaldı Ləmana, o gün ümumiyyətlə Ləmanı görməmişəm. Bir dəfə mobil telefon vasitəsi ilə əlaqə saxlamışıq.
- Nə vaxt?
- Günortadan sonra. Haradasa, saat 4 olardı. Bəlkə də, 4-ü keçərdi. Daha ondan xəbərim olmayıb.
- Nə barədə danışdınız?
- Toy barəsində danışırdıq. Bir gün sonra onu gəlinlik paltarı seçməyə aparacaqdım. – Rasif son cümləni çox zəif səslə dedi. Araya bir qədər sakitlik çökdü. Sonra Rasif dedi:
- Əgər daha heç nə soruşmayacaqsınızsa, mən getməliyəm.
- İndilik gedə bilərsən. – deyib, Vahab Qarayev yumruğunu stula döyəclədi. İki polis nəfəri gəlib Rasifi otaqdan çıxardılar.
* * *
Oktay Qafarov bağdakı çarpayısında uzanmışdı. Ancaq, Yay fəslinin gözəlliyi haqqında yox, bir neçə gün əvvəl baş verən ölüm hadisəsi barədə düşünürdü. Onu ən çox düşündürən bir şey idi. Ləman Hüseynova, yuxu dərmanından niyə iki şüşə almışdı? İkinci şüşə nəyinə lazım idi? Hər halda, özünə lazım deyildi. Çünki, iki nəfəri yuxuya vermək üçün, bu qədər yuxu dərmanına ehtiyac yoxdur. Üstəgəl, intihar edən şəxs, özünü atmağı düşünürdüsə. Əgər, yuxu dərmanı içib intihar etsəydi, o başqa məsələ. Amma, bir tərəfdən də, xəfiyyə bunun intihar olmadığına daha çox inanır. Nə fərqi?! Yenə də ikinci şüşəyə ehtiyacı olmazdı. O zaman, belə halda... Qafarovun fikirləri qarışdı biraz. Bu gecəki yuxusuzluğun təsiri idi bəlkə də. Gecə bu hadisə barədə fikirləşdiyinə