i vaxtı qızlığını itirdiyini, arabir gecələr evdən çıxıb harasa getdiyini öyrənmişdi. Yəni ki, evdən çıxmaq üçün valideyinlərini bərk yuxuya verməsinə ehtiyyac yox idi. Bəlkə var idi? Bəlkə, özü hər evdən çıdığı gecə, bu üsuldan istifadə edirdi və Ləmana da bu üsulu o öyrətmişdi? Yox.. O özbaşına belə bir yuxu dərmanını ala bilməzdi. Daha doğrusu, elə bir dərmanı Xədicəyə verməzdilər. Bəlkə, onun üçün Ləman alırdı bu dərmanı? Ləman belə bir cinayətə yol verərdimi? Bəlkə də, verərdi. Özü üçün yol vermişdi bu cinayətə. Deməli, rəfiqəsi üçün də verə bilərdi. Amma, yenə də qaranlıq qalan bir sual var. Xədicə niyə onunla birlikdə deyildi. Çöldə gözləməsi ağıla batmayandır. Oğlan olsaydı, yenə də ağılabatan olardı. Xədicənin bir az qorxaq olduğu hiss olunurdu. DİN-dəki ifadəsində bu Oktayın nəzərindən qaçmamışdı. Hətta, həyacandan dəsmalını götürməyi belə unutmuşdu. Bəlkə öldürdüyünə görə qorxmuşdu? Amma, bu necə ola bilər? Ləman öz ölümünə görə ona yuxu dərmanı almış və özünü öldürməyə icazəmi vermişdi? Bu axmaq fikir idi. Əks halda isə, iki rəfiqənin görüş yeri binanın damı olması bir qədər ağılasığmaz idi. Əgər Ləman Fərruxla görüşsəydi, o başqa məsələ. Amma, Xədicə ilə blokda da görüşə bilər. Bəs, ikinci dərman şüşəsi?
- Dayan... Dayan... – Qafarov əli ilə yanaqlarını ovuşdurdu. Elə bil nəyisə tapmışdı – Onlar evdən bir yerdə çıxıblar. Bu aydındır. Və artıq bu da aydın oldu ki, evdən çıxdıqdan sonra ayrılıblar. Bəlkə də...
Oktay son sözünü yarımçıq qoyaraq cəld qalxıb evə keçdi. Ağ köynək və tünd boz smokinqi geyindi. Sonra iş stolunun üstündən mərhum qızın ətrafındakı qıza yaxın insanların mayor Hacıyevin köməyi ilə əldə etdiyi şəkillərinin arasından lazım olanını götürüb evdən çıxdı. Avtomobilinə minib evdən uzaqlaşdı. Deyəsən, düyünü aça bilmişdi sonda. Yolda, mobil telefonunu açıb Zaman Poladova zəng vurdu. Xəttin o biri tərəfindən bölmə rəisinin səsi eşidildi:
- Buyurun, Qafarov. Sizi eşidirəm.
- Mümkünsə, iki polis işçisini mən dediyim ünvana göndərin. –