Allahım. Bu nədi başımıza gəldi. Mənim yeganə qardaşım. Ola bilməz. Yalandı.
"Qardaşım” sözünü eşidəndə tez qonaq otağına doğru qaçdım. Orxan Almazı sakitləşdirməyə çalışırdı. Nə baş verdiyini anlamırdım.
- Orxan, nə olub?
Orxan sualıma cavab vermək istəyirdi ki, birdən Almaz iri addımlarla üstümə gəlməyə başladı.
- Nə baş veribsə, hamısı sənin üstündə olub. Qardaşım sənin üçün hədiyyə almaq istəyirmiş. Buna görə də işdən icazə alıb. Yolda isə onu maşın vurub. Hamısını sən eləmisən! Günahkar sənsən! Qardaşım, canım. Artıq həyatda yoxdur (Hönkürtü ilə ağlamağa başladı).
Eşitdiklərimə inana bilmirdim. Yerimdə donub qalmışdım. Birdən gözlərim qaraldı. Başım döndü. Orxan cəld mənim qolumdan tutdu.
- Haradadır?
- Necə?
- Zaur haradadır?
- Xəstəxanadadır. Həkimlər bacardıqlarını etdilər. Amma alınmadı, güclü qanaxması var idi.
Orxan bizi xəstəxanaya apardı. Ağlamaqdan gözlərim şişmişdi. Sonra isə halım pisləşdi, məni əməliyyatxanaya apardılar. Həmin gün sən anadan oldun. Səkkiz aylıq. Almaz bibin sənin ölü doğulduğunu dedi. İnanmırdım. Sənin ölməyinə inanmırdım. Eyni gündə həm atanı, həm də səni itirə bilməzdim. Sən atandan mənə qalan yeganə xatirə idin.
Xəstəxanadan çıxmışdım. Bibin məni günahlandırmaqda davam edirdi.
- "Çıx get bu evdən. Səni bu evdə görmək istəmirəm. Sən qardaşımı öldürdün. Rədd ol buradan” deyərək məni qapıdan çölə atmışdı. Ağlaya-ağlaya evimizə gəlmişdim. Atam məni görüb hər şeyi anlamışdı.

Ardı