- "Gülsüm, qızım”
Sonra arxadan bir oğlan səsi eşidildi.
- Nə olub nənə? Kimdi?
Sona nə baş verdiyini başa düşə bilmirdi. Yaşlı qadının çox həyəcanlı olduğunu görüb danışmağa başladı.
- Bağışlayın məni. Mənim adım Sonadır. Anamı axtarıram deyərək boyunbağını yaşlı qadına uzatdı.
Yaşlı qadın boyunbağıya baxaraq gözləri doldu. Sonra isə Sonanı içəri dəvət edərək söhbətə başladı.
Deməli, gəldin. Anan səni gözləyirdi. Mən sənin nənənəm, gözəl qızım. Adım Zəhradır. Bu boyunbağını atan anana almışdı. Ancaq anana verə bilməmişdi. Səni görəndə elə bildim qızım Gülsümdü. Anana çox bənzəyirsən. Bu isə qonşumuzun oğlu Cəmildi. Sağ olsun məni heç vaxt tək qoymur. Nəvəm kimi əzizdi mənə.
- Nənə, anam hanı? Onu görmək istəyirəm.
Nənə göz yaşlarını silərək dilləndi: - Anan dünyasını dəyişib. Gözlə indi gəlirəm.
Nənəni gözləyərkən Sona Cəmilin ona baxdığını hiss etdi. Gah ona baxır, gah da əlində tutduğu şəkilə. Sonra Sonaya yaxınlaşaraq danışmağa başladı:
- Gülsüm xalaya çox bənzəyirsiniz. Əlindəki şəkili göstərərək "- bax, bu ananızın cavanlıq şəkilidir.”
Sona şəkilə nəzər saldıqda, həqiqətən də anasına necə bənzədiyini gördü. Bu günə kimi həqiqi valideynləri sandığı insanlara heç bənzəmirdi. Bu ona qəribə görünürdü. Dəfələrlə valideynlərinə "- niyə Səbinə sizə bu qədər bənzədiyi halda mən sizə heç bir qarış da oxşamıram” deyə, dəfələrlə sual vermişdi. Bir neçə dəqiqə sonra Zəhra nənə otağa daxil oldu.
- Bax, gözəl nəvəm, bu ananın gündəliyidir. Anan bilirdi sənin gələcəyini. Hər gün pəncərədən baxaraq mənə "Ana, bir gün qızım gələcək” deyirdi. Sən gələndə isə bu gündəliyi sənə verməyimi xahiş etmişdi məndən. Burda sənin bütün suallarına cavab var. Get o biri otağa rahat oxu.
- Nənə, mən getməliyəm. Bir gün yenə gələcəyəm. Gündəliyi evdə oxumaq istərdim.
- Bu gün səni heç yerə buraxan deyiləm. Səni neçə il gözləmişəm.
- Axı anam və atam narahat olacaqlar.
- Hava qaralır, mənim balam. Bu gün burada qal. Valideynlərinə zəng et, mən özüm onlarla danışacağam. Sən