itdi.
- Babacan?! Atam təəccüblə dedi.
- Ata, mən qızımı tapmalıyam.
- Qızım, sakit ol, qızdırman təzə düşüb. Sakitləş, mənim balam.
Anamla atam nə qədər məni sakit etməyə çalışsalar da, mən eyni sözü təkrarlayırdım.”Qızımı tapmalıyam”. Ancaq necə tapacaqdım? Sənin harada olduğunu bilmirdim.
Sona gündəliyi oxuya-oxuya göz yaşlarına hakim ola bilmirdi. Birdən qapıya kiminsə yaxınlaşdığını eşidib göz yaşlarını sildi. Bu Cəmil idi. Qapını yavaşca döyüb içəri girmək üçün icazə aldı.
- Buyur, Cəmil. Nə istəyirdin?
- Heç sadəcə telefonunu otaqda unutmuşdun, səhərdən zəng çalır. Cəmil telefonu Sonaya verərək otaqdan çıxdı. Sona telefona baxaraq Anarın ona üç dəfə zəng etdiyini gördü. Bir neçə dəqiqə keçdikdən sonra telefon yenə zəng çalmağa başlayır. Sona telefona baxaraq zəng edənin Anar olduğunu görür. Bir az fikirləşəndən sonra cavab vermək qərarına gəlir.
- Alo, eşidirəm.
- Slam, Sona necəsən?
- Salam, Anar. Nə istəyirdin?
- Sona, məni bağışla. Bilirsən mənim anam..
Sona Anarın sözünü kəsərək:
- Anar, mən sənə qulaq asdım, indi sən mənə qulaq as. Ananın məni sevmədiyini bilirəm. Hər şeyi ananın üstünə atma. Səndə də günah var. Məni sevsəydin, ananı dilə gətirməyi bacarardın. Bir də mən öz doğma ailəmi tapdım. Daha mənə zəng eləmə.
- Sona, xahiş edirəm mənə qulaq as. Alo, Sona.. Sona?
Sona artıq sözünü deyib telefonunu söndürmüşdü. Yenidən anasının gündəliyini əlinə alaraq oxumağa başladı.
"Bibinin hara getdiyini bilmirdim. Evlərinə gedəndə orada başqa adamların yaşadığını gördüm. Bibin evi satmışdı. Ona görə də sənin harada olduğunu bilmirdim. Səni tapmaq üçün əlimdən gələni etdim, ancaq hər şey boşuna idi. Atam da nə qədər çalışdısa da, axtarışlar heç bir nəticə vermədi. Bibin yerli-dibli yoxa çıxmışdı.
Səni heç vaxt unutmadım, qızım. Bilirdim, gec-tez məni tapacaqsan. Ümid edirəm bütün suallarına cavab tapa bildin. Səni çox istəyirəm, gözəl balam.
Sona gündəliyi möhkəm qucaqlayaraq göz yaşlarını sildi.
Artıq səhər açılmışdı. Sona evə getməyə