azdan sizdəyik.
- Yaxşı, gözləyirik sizi.
Nənə və Cəmil artıq gəlib çatmışdılar. Ailəlikcə süfrə başında oturub söhbət edirdilər. Cəmil isə gözünü Sonadan çəkmirdi. Bu baxışlar Zəhra nənənin gözündən qaçmamışdı. Birdən Cəmil nənənin ona baxdığını hiss etdi və tez başqa səmtə baxmağa başladı.
Hava qaralırdı. Nənə artıq gec olduğunu görüb:
- Biz artıq gedək. Hər şey üçün çox sağ olun. Sizi tanımağıma şad oldum. Sona, nənəni unutma. Yanıma gəlmək istəsən, Cəmilə zəng et, gəlib səni götürsün.
- Narahat olma, nənəcan. Özünü qoru
Nənə və Cəmil artıq yola düşmüşdülər. Cəmil yenə susurdu. Nənə bilirdi ki, Cəmil heç nə deyən deyil. Ona görə də sözə başladı
- Deməli, belə. Sənin Sonaya necə baxdığını gördüm. Bəlkə, danışasan.
- Yox nənə, mən Sonaya baxmırdım.
- Nənəni aldadırsan?
- Mən nə vaxt sizi aldatmışam?
- Yalan deyəndə qızarırsan. Düzünü de.
Cəmil dərindən nəfəs salaraq sözə başladı:
- Mənim Sonadan xoşum gəlir. Ancaq hisslərimi heç cürə açıb ona deyə bilmirəm. Fikrim ciddidir nənə. Valideylərimə də demişəm. Mənə kömək et.
- Yaxşı. Mən razı. Sən heç narahat olma. Hər şeyi özüm həll edəcəyəm.
Sabahısı gün nənə Sonaya zəng edərək Cəmilin hissləri haqda ona danışdı.
- Sona, gözəl nəvəm, Cəmil yaxşı uşaqdır. Gözümün qabağında böyüyüb. Sənin haqqında valideynlərinə də danışıb. Fikri ciddidir. Razı olsan elçi gəlmək istəyir.
- Yaxşı nənə. Razıyam.
- Sevindirdin məni, Sona.
Bir neçə gün sonra Cəmilin ailəsi Sona gilə elçi gəldilər. Bir neçə ay sonra Cəmillə Sonanın nişanı da baş tutdu. Sona çox xoşbəxt idi.
Bu arada Anar anasının istəyi ilə Həcərlə ailə həyatı qurmuşdu. Ancaq Xalidə xanım yenə nədənsə narazı idi. Hər dəfə Anar işdən gələndə Həcəri ona şikayət edərdi. Anar artıq yorulmuşdu.
- Oğlum, qonşuluqda yaxşı bir qız var xoşum gəlir, yaman tərbiyəlidi.
- Ana, sən nə danışırsan?! Mən artıq evliyəm.
- Nə olsun? Boşanarsan.
- Bir dəfə etdiyim səhvi ikinci dəfə təkrar etməyəcəm. Sona ilə ayrılmağımı istəyirdin. Ayrıldıq. Ancaq Həcəri atıb