i sanki. O gündən sonra hər kəsə inamı itdi. Çox dəyişdi. Heç kim üçün deyil, yalnız öz istədiyi kimi yaşayacağına və istədiyinə nail olmaq üçün hər şeyə, hətta pislik olsa belə əl atacağına söz verdi.
Bu vaxt, qapının çalınan zəngi Xədicəni xəyaldan ayırdı. Qapını açdı və diksindi. Bir qədər sərt görkəmi Oktay Qafarovun ona dikilən baxışındanmı, yoxsa onun gözlənilməz gəlişindənmi biixtiyar həyəcanlanmağa başladı. Özünü ələ almağa məcbur etsə də, Qafarov bunu anladı. Xədicə onu içəri dəvət etdi. Oktay etiraz etməyib içəri daxil oldu. Təklifsiz qonaq otağına keçib, kresloya əyləşdi. Xədicə də, gözlərini ondan çəkmədən yanaşı kresloya oturdu.
- Siz Ləman Hüseynovanın yaxın rəfiqəsisiniz. Onun ölümünə qədər olan son günlərdə olanları sizinlə danışıb dəqiqləşdirməyin doğru olduğunu bildim. – deyə, xəfiyyə kürəyini kresloya rahatlayıb davam etdi. – Sizin ondan gizli bir sirriniz olmazdı yəqin ki.
Xədicə duruxdu. Elə bil, səsini çıxarmağa çəkinirdi. Oktay:
- Baxın, Xədicə xanım. Sizinlə sakit və səmimi danışacağımı düşünürəm. – Oqtay səsini daha da ciddiləşdirdi. - Yəqin ki, bu düşüncəmdə yanılmağımı istəməzsiniz.
Xədicə Qafarovun nə demək istədiyini anlayıb danışmağa başladı:
- O çox düşünürdü son vaxtlar. Çox sönmüşdü həyata, sanki. Bilirdim ki, Rasiflə evliliyə razılaşsa da, Fərruxdan ayrıldığını heç cürə qəbul edə bilmirdi.
- Bu da sizin üçün fürsət idi. Eləmi?
- Anlamadım. – Xədicə təəccüblü şəklində Qafarova baxsa da, anlamışdı onun nə demək istədiyini.
- Nə isə. – Oktay suallarına davam etdi. – Onun intihar etmək niyyəti var idimi. Şübhələnmədinizmi heç?
- Mən.. Bilmirəm.. Heç nə bilmirəm..- deyib, əli ilə üzünü tutdu. Ağlamağa başladı. Oktay diqqətlə onu süzəndən sonra ayağa qalxdı.
- Bura gəlməkdə əsas məqsədim başqadır. Sizin bu axşam mərhum rəfiqəniz gilə getməyinizi istəyirəm. Saat 8-də. Sizə və Ləmanın valideyinlərinə son tapşırığım olacaq. Xudahafis. – deyib evin çıxış qapısına yaxınlaşdıqda, bir qədər düşünüb Xədicəyə tərəf çevrilib dedi:
-