ı sakitliyi pozan həzin köpə səsi aydın eşidilirdi. Az sonra, səs dayandı və yenə də gecənin sükutu şəhəri öz ağuşuna aldı. Bəlkə də hansısa ayrı məhəllələrın tək-tək sakinləri həyətdə gəzişərək yay gecəsinin sərin havasını udurdular və ya təklik axtarırdılar. Amma, bu məhəllədə ağaclardan, maşınlardan və elektrik dirəklərindən başqa heç bir şey görünmürdü. Bu gecə də yuxusuna haram qatan Oktay Qafarov binanın damında lentlə əhatəyə alınmış hissədən biraz kənarda gizlənib, onun kimi yuxusuna haram qatan birini – yəni, Ləmanı öldürən adamı gözləyirdi. Çox gözləməli olmadı. Çünki, bu vaxt taqqıltı və asta ayaq səslərini duydu. Yanılmamışdı. Qatil doğurdan da, indi orada idi. Lentə alınmış ərazidə. Əlindəki çəlləklə o ərazini sulamağa başladı. Sonra çəlləyi bir tərəfə qoyub, özü ilə gətirdiyi süpürgəni götürdü və həmin ərazini süpürərək izləri itirməyə çalışırdı. Uzaqdakı adam gecənin qaranlığında qara kiçik kölgə kimi görünsə də, Oktay onun kim olduğunu yaxşı bilirdi. Gizləndiyi yerdən çıxaraq ona doğru asta səssiz addımlarla yaxınlaşdı. Əlindəki "Makarov” tipli tapançanı qatilə doğru tuşlayıb kinayə ilə soruşdu:
- O gün, qızınızın Fərruxla görüşəcəyini necə anladınız?
Fikrət diksinərək süpürgəni əlindən saldı. Ona doğru silah tuşlayan Oktayı səsindən tanıdı. Artıq gec idi. Qaça bilməzdi. Çünki, silahın çəkilən qapağının səsini eşitdi. Əllərini qaldırıb xəfiyyəyə tərəf çevrilməyə məcbur qaldı.
- Sizdən cavab gözləyirəm. – deyə, Oktay ona tərəf addımlamağa başladı.
- Bunu necə bildiniz? Mən etdiyimi hardan anladınız? Xədicə sizə nə dedi? – Fikrət titrək səslə soruşdu.
- Siz, o gecəki hərəkətinizlə, Xədicəni elə qorxutmuşdunuz ki, qızcığaz səsini çıxarmağa belə cəsarət eləmirdi. O gecə üçün nə planlar qurduğunuzdan, şahidlərə hədə-qorxu gəldiyinizdən, ümumiyyətlə, baş verən hər şeydən xəbərim var.. – Oktay dilləndi. – Bu səbəbdən də, Xədicə sizi sata bilməzdi. Ölümündən qorxurdu çünki. Fərruxu da sata bilməzdi. Xədicəni çox az tanıyan bu adamdan "şübhələnməsi”nin