\__/ 《4-Cú ßõlùm Fìnal》 \__/

SONUNCU ƏMƏLİYYAT.

Saat 12:00`idi. Evdə tək qalan Xədicə güzgü qarşısında dayanıb səssiz-səmirsiz əksinə baxırdı. Özünü çox tənha hiss edirdi. Rasifi çox sevdiyinə, ona Ləmanın yox, özünün qovuşmaq istədiyinə baxmayaraq, Ləmanı itirdiyinə görə çox üzülmüşdü. Tutduğu işə çox peşman olmuşdu qız. Onu gizli qüvvə kimi özünə tərəf cəzb edən bu qorxunc hərəkətlərinin, bir gün onu peşman edəcəyini, içini oddan da betər yandıracağını ağlına gətirməzdi. İçini dağıdan bu acı və gizli həqiqətdən canını qurtarmaq istəyirdi. Amma bunu etməyə cəsarət etmirdi. Çünki qorxurdu. Ən çox ətrafındakı insanların inamsızlığını, etibarsızlığını qazanmaqdan qorxurdu. Qorxurdu ki, heç kimin üzünə baxa, ümumiyyətlə insanlar arasına çıxa bilməz bir daha. Çünki, bir dəfə belə bir anı yaşamışdı. Bəli, bəli. Bir dəfə heç kimin üzünə baxa bilməyəcəyi bir hadisə yaşadı. Bu hadisə bir neçə il əvvəl, 16 yaşında olarkən baş vermişdi.
O zamanlar insanlığı, mərdliyi və qüruru ilə məktəbdə seçilən qızlardan biri idi Xədicə. Pisliyin, paxıllığın nə olduğunu bilməyən bu qız həm özünün, həm də yaxınlarının xeyrini düşünürdü. Həm bu xüsusiyyətlərinə, həm də çalışqanlığına görə nəinkisinif yoldaşlarının, hətta müəllimlərin də hörmətini qazanmışdı. Dərslərdə yoldaşlarına kömək etməkdən əsla imtina etməmişdi. Əksinə, müəllimə olmağa həvəsi olan Xədicə, sanki, bundan xüsusi zövq alırdı. Əvvəl, ondan bir sinif yuxarıda oxuyan, amma, imtahanlardan kəsilib sinifdə qaldığına görə onların sinifinə yazılan Natiqə dərslərinə nəzarət edəcəyini, ona hər cür kömək edəcəyini deyib arxayın etmişdi. Natiq də, buna düşünmədən razılıq vermişdi. Lakin qızcığaz hardan biləydi ki, Natiq bundan istifadə edə bilər. İlk öncə Xədicəyə özünü mədəni və hörmətcil göstərən Natiq, bir gün dərs bitəndən sonra qıza dedi ki, anası onu qonaq görmək istəyir.
- Həm anamın bişirdiyi dadlı xörəyi dadarsan, həm də ki, dərsləri birlikdə hazırlayarıq, sonra da səni evinə qədər ötürərəm.
Xədicə etiraz etmədi.