y yollayırdı. Qaynanamla danışanda bir dəfə yemək göndərməyini dilimlə
istədim. Yoldaşımgilin qohumlarından heç kim gəlmədi yanımıza, bir tək Bakıda yaşayan əmisi qızı vardı, o yoldaşı ilə gəlmişdi. Axşam görüş saatlarında bütün xəstələrin yanına qohumları gəlir, biz isə oğlumla bir-birimizə baxırdıq. İki ay müddətində yoldaşım bir dəfə
gəldi. Əliboş, heç nə gətirmədən gəlib uşağa baxıb məni də
acılayıb getdi. Avqustda xəstəxanadan çıxdıq. Həkim uşağa qarşı çox diqqətli olmağımı söylədi, payızda
yenidən müayinə üçün gəlməyimizi bildirdi. Rayona-evə
gəldik, ev-eşikdə sanki adam yaşamayıb. İlahi, iki qadın olan ev bu gündə necə ola bilərdi? Uşağı divanda oturtdum,
iş görməyə başladım. Ömər divandan yıxıldı, nəfəsi kəsildi, o qədər qışqırdım ki, səsim tutulmuşdu. Üzünə su səpməyə başladım, özünə gəlib yediklərini qaytardı.
Həkimə aparmağa qoymadılar, oğlum düzəlsə də, bir gün bunun fəsadının olacağı ağlımdan çıxmırdı...

Ardı