getməyə
halım yox idi, amma gedib o şərəfsiz oğlanı məhv edəcəkdim, ondan hesab soracaqdım. Bir güclə qalxıb məktəbə getdim, elə halda idim ki, hamı niyə beləsən deyə soruşurdu.
O alçağı gözləyirdim, daha susmayacaqdım,
əsəbdən boğulurdum. Müəllimlər otağına gəldi, buna "sən haçan kişi olacaqsan?” deyəndə çevrilib mənə baxdı. Baldızımı belə sevirsənsə boynuna al, sevmirsənsə, mənim
həyatımı qaraldıb ailəmə söz-söhbət salma! Mənə dedi ki, hər şeyi sən özün qabartdın. Sənin həyatını məhv etmək mənə borc olsun. Mən isə, "əlindən gələni ardına qoyma” deyəndə bu qışqırmağa başladı. Özümü idarə eləyə bilməyib əlimin altındakı stulu bunun başına
fırlatdım, az qala beyni deşiləcəkdi, məni zorla saxlayıb
sakitləşdirdilər. Bir az sonra gəlib üzr istədi və səninlə heç vaxt işim olmayıb dedi. Bu halda dərsimi necə keçəcəyimi bilmirdim. Doğum günümü belə qarşılamışdım, şagirdlərimin sevgisi ilə yenə ruhlandım. Onlar ad günüm
olduğumu bilib mənə sürpriz hazırlamışdılar, şəkillər çəkdirdik. Başıma gül ləçəkləri səpdilər. Onların sevgisini, diqqətini görüb sevinmişdim. Heç vaxt ailəmdən bu günümdə quru təbrik belə almamışdım. Evə gələndə uşaqları da hazırlayıb anamgilə getməyi qərara aldım. Dözə
bilmirdim daha, üstümə hər cür ad qoymuşdunuz, bircə pozğun olmağımı deməyiniz qalmışdı. Onu da dediniz. Getmək qərarımı görəndə Nihat əl-ayağa düşdü, bacısı
boşanmışdı, mən də boşansam hamı bunların özündə bir
problem olduğuna şübhə etməyəcəkdi. Qərarlı olduğumu görəndə Nihat anama zəng elədi, anam yenə söhbətin nə yerdə olduğunu anlayıb
Nihatı danlamağa başladı.
Bütün bunlara Nihatın özünün səbəb olduğunu, qızına ər olmadığını söylədi. Nihat da donub qalmışdı. Mənə yalvarmağa başladı, uşaqlarım qorxub ağlayır, yenə Nihatın məni döyəcəyini zənn edirdilər. Məsafə çox uzaq, əlimdə isə beş qəpiyim yox idi. Hirsli başla getmək istəsəm də, yenə taleyimə boyun əydim. Baldızımla qaynatamı isə
Allaha həvalə etdim ki, haqqı nahaqdan ayıran O’dur.
Həmin gün evdə uşaqlar susmadılar,