Bu gün hisslərimlə yalnız qaldım... Amma hisslərim belə məni tərk edib getdi... Nə qədər yadıma salsam da, amma siman artıq yad idi...
Düşündüm də bumu sevgi? Əzablar yaşadan, insanı özündən alıb aparan, sonra isə səni həyata bağlayan və son...Səni həyatdan küsdürən! Bumu sevgi? Nə oldu gələcək? Keçmişəmi qayıtdı? Nə oldu sevgin? Axı əbədi idi... Son məktubunda "səni sevirəm" yazmışdın...
Mənsə oxuyarkən o qədər sevinirdim ki, amma bunun son olacağından xəbərsiz idim... Axı düşünməzdim illərlə sevdiyim birisi indi isə mənə sadəcə yad birisi oldu...Sevgi dedikləri budurmu? İnsana əzab çəkdirən, bir sözü ilə öldürən budurmu? Düşünürəm, amma anlaya bilmirəm, bilirsənmi nəyi? Səni bu qədər niyə sevdiyimi?! Artıq o küçələrdə, şəkillərdə biz yoxuq... Süni gülüşlər, sevgini bəhs edən iki insan var: Sən və Mən...
Soruşmuşdum: "Məni çoxmu sevirsən?" Cavab isə: "Heç sənsiz yaşaya bilərəmmi? olmuşdu...Bax, yaşayırsan və yaşayıram... Axı hər şey ölüm deyil... Amma yaşayarkən, sevib ayrılmaq ölümdən də betərdir... Nə qədər olacaq kinliklik? Nə qədər olacaq qürur? Sevgindən dahamı önəmli? Bir gün hər kəs bizə baxıb, xəyal edirdi... İndiysə biz keçmişə baxıb xəyal edirik... Bilirsən artıq o xəyallar belə sünilik sayılır...