Sənin üçün uzaqdan sevməyi,baxmadan görməyi,toxunmadan hiss etməyi,eşitmədən dinləməyi,göz yaşlarımla gülməyi və qovuşmaq üçün səbr etməyi öyrəndim.Ancaq sənsizliyə öyrəşə bilmərəm gülüm..
Qızlar hazırlaşıb Cahangir ilə bərabər yola düşürlər..Maşında heç biri dinib danışmırdı..Şirkətə çatıb maşından enirlər.Səbinə nə qədər gözləsə də Cahangir bu mövzunu açmır..Pis olur.Gözləyirdiki Cahangir onu danlayacaq.Otaqlarına keçəndə Səliməni görüb ona salam belə vermədən yerinə əyləşir
Səlimə-Salam qızlar..Hazırsınız sabaha?
N-Salam Səlimə..Hələ bilmirik gedəcəyik ya yox..
Səlimə-niyə?..Səbinə otaqda durmayıb çıxır..Qapıdan çıxan kimidə Rəşadla rastlaşır.
-bağışla..deyəsən keçən dəfə boşboğazlıq etdim.Salamsız kəlamsız bir başa sözünü deyir.Qızları ovsunlayan o yaşıl gözləri ilə məsumca ona baxır.
-eybi yox,bizim millət öyrənibdi başqalarının həyatına burnunu soxmağı!..Sənlik bir şey yox idi.Mən əsəbi idim...Bu vaxt Cahangir otağına gedəndə onları görür.Əsəbinə birdə bu əlavə olunur..Onun baxışlarına duruxub yerində donur Səbinə.Bu dəfə nə edəcək deyə düşünürdü.Beynində suallar içində idi..Mən axı niyə çəkinirəm bundan!Rəşad ki iş yoldaşı sayılır..Öz özünə içində danışırdı ki Cahangirin səsinə fikirlərindən ayılır.
-Səbinə otağıma gəl!...
Səssizcə onun ardı ilə gedib otağına girir..O,danışmadan Səbinə sözə başlayır.
-Cahangir səhv başa düşmə Elmana birdə məni narahat etməməsini deyirdim..Rəsula demədiyinə görə də çox sagol..Əlindəki qələmi ilə oynayaraq cümlələrini çətinliklə deyirdi.Gözünü isə ondan ayırmırdı...Cahangir arxası ona tərəf ,masasına yaxın dayanmışdı.Əlini stola vuraraq əsəbini yatışdırırdı..Heç bir söz demədən keçib yerində oturaraq arxaya söykənir...Səbinə bu səssizliyə artıq əsəbləşirdi..Onun dinmədiyini görüb qələmi daha da bərk sıxır...Cahangirin gözündən bu yayınmır..
-Sizə demişdim ki narahat etsə mənə deyin!
-Deyəcəkdik...
-Necə?Sənin nömrəni tapdığını deyəcəyin kimi!Yerində dikələrək onun gözlərinin içinə baxırdı..Nə deyəcəyini,özünü necə