Səbinə onun kəskin baxışlarından qorxub yatağın bir küncünə çəkilir..Elman ona qəzəblənib üstünə gedir..
-Burdan qaçacağını düşünürdün?Səni məndən heç kim ala bilməz! Bunu unutma..
-İstəmirəm səni,niyə başa düşmürsən
-Səni buraxsam nə dəyişəcək,qaçırılmış qıza kim yaxşı gözlə baxacaq?..Ağlını yığ başına,sakit ol..Elə etməyimki yalvarasan mənə-deyib otaqdan çıxır..
Səbinə onun sözlərinin doğru olduğunu bilirdi,bizim millət belə idi!Düşünmürlərki qızın heç bir günahı yoxdu..Qızın adı çıxdı vəssalam!Hələ arxasınıda düzüb qoşub qızı cəmiyyətdən uzaqlaşdırırlar..Bunları düşündükcə yaş yanağından muncuq kimi dizlərinə düşürdü..Valideynlərinin indi nə etdiklərini fikirləşib ağlayırdı..Yadına Nəzrin düşür..Uşaqlıqda onunla az hirsləndirməmişdi valideynlərini...Rəsulla onu düşünəndə üzündə gülüş yaransa da özünü xatırlayıb ağlayır..
Cahangirgil səhərə kimi binanın önündə keşik çəkirlər..Rəsulu yuxu tutub yatmışdı.Oyananda Cahangirin gözünü qirpmadan ora baxdığını görür.
-Sən hələdə oyaqsan...
-Yuxum yoxdu.-demişdi ki Zaurun binadan çıxaraq maşınına oturduğunu görürlər..
-İndi görək bu ağıllı bizi hara aparır-Rəsul onun maşınına kinlə baxaraq danışırdı...
Onun izləyərək şəhərin mərkəzindən uzaqlaşdıqlarını görürlər...Cahangir məlumat almaq üçün Səidi yığır
- salam Səid,nə xəbər var?
-Salam..Hələki heç nə..Elmanın evinə kimi bir çox yeri yoxlamışıq..
-Səid biz onun dostu Zaurla danışdıq..İndidə onu izləyirik.
-Sən dəli olmusan,bəlkə heç o Elmanın yanına getməyəcək?!-əsəbləşir..
-Sonra danışarıq -telefonu bağlamaq istəyir
-Dayan..Gedəcəyiniz yerin ünvanını mənə bildir..Biz gəlmədən də heç bir hərəkət etməyin!...Eşidirsən məni!Səbinənə orda olsa onun həyatını təhlükəyə atarsınız...
Ona cavab verməyib adboy verir..Rəsulla yerləri dəyişmişdi sanki..Həmişə soyuqqanlı olan Cahangir indi heç kimi dinləmirdi...İntizarla qarşısındakı maşına baxıb-nə olar ona apar məni.-deyir...Səbinəni düşünüb gözləri dolur.. Pəncərəni açıb havanı içinə çəkərək özünü ələ almağa