qandalı vurub aparırlar...Cahangir yuxarı çıxmaq istəyirdi ki Səbinə ilə Rəsulun pilləkənlərdən endiyini görüb yerində qalır..Həsrət,sevinc qarışıq parlayan,dolmuş gözləri ilə Səbinəyə baxıb gülümsəyir..
-necəsən Səbinə?onun qarşısında dayanıb nəvazişlə soruşur..
Cahangiri görüb biraz təəcüblənsədə kövrəlir.Rəsulu dahada bərk qucaqlayıb ağlayır..Utanırdı onların üzünə baxmağa
-cücə haransa ağrıyır,o əclaf səni vurmayıb ki?-qardaşının sinəsindən başını qaldırmadan titrək səslə –yox-deyib ağlayır..Rəsul onun ağlamasına pis olurdu.Saçlarından öpüb sığal çəkərək sakitləşdirməyə çalışır-ağlama bəsdi..çirkin ördəyə oxşayırsan..
Cahangir onun için için ağlamağına dayana bilməyib çölə çıxır..Havanı ciyərlərinə çəkib özünü ələ almağa çalışır..Səid kənardan onun halını görüb yaxın gəlir
-Narahat olma,ona bir şey etməyib
-Ona heç kim toxuna bilməz Səid mən yaşadıqca!
-bilirəm..Bu gün etdiyin köməyə görədə çox sağol Cahangir..Xoşbəxt qızdı ki sən onu sevirsən-deyib uzaqlaşır..
Səbinəni ordan çıxarıb evə aparırlar..Cahangirin orda onu görüb çölə çıxmasına incimişdi..Nə orda,nə yolda,nə də evdə üzünə baxmırdı..Rəsul evə zəng edərək Səbinəni tapdıqlarını bildirib yolda olduqlarını söyləyir...Evə girəndə Minirə xanım qızını görüb ağlayaraq qucaqlayır-can balam..Allah üzünü qara eləsin o adı batmışın!...Səbinə anasını bərk qucaqlayıb qoynundan çıxmaq istəmir...
-ay arvad çəkil kənara qızımı məndə görüm-Adil bəy qızını görəndə kövrəlsədə şirin danışığı ilə onun üzünü güldürməyi bacarır..Səbinə utanaraq atasına baxırdı ki Adil bəy ona yaxın gəlib bağrına basır..-Gözümün işığı-deyərkən gözündən bir damla axır..Bu mənzərəyə Nəzrin,Gülər,Minirə xanım kövrəlir...Adil bəy heç kim görməsin deye tez gözlərini silib-Ayaq üstə niyə dayanmışıq keçək içəri-qızını qucaqlayıb özü ilə bərabər divanda oturdur..Səbinə atasının çiyninə başını qoyub otaqdakılara baxırdı..
-Cahangir,çox sağol oğlum qızımı tapıb gətirdiyin üçün..Mənə dünyamı qaytardın-Qızının saçlarına sığal çəkib