Gözlər vardır sözləri anladır,sözlər vardır gözləri anladır..Bir də sevgi vardır səni anladır..MƏNİM tək sevgim sənsən!
Səbinə pəncərədən Cahangirə baxıb fikrə getmişdi ki,Rəsul Nəzrinlə bərabər gəlir..Adil bəygil gəldiyinə görə onları evə yollamaq istəyirdilər.Gülər xanım getmək istəməsədə Minirə xanım onu razı salıb evlərinə yollayır...Səbinəni aparmaq istəyəndə o getmir..Axır razılığa gəlirlərki Zümrüdgil evə gedib gələndən sonra Səbinə gedər....Xəstəxanada Səbinənin ailəsi qalmışdı..Rəsulda onlarla getmişdi..Həkim Cahangiri yoxlamağa gələndə Səbinəni pəncərənin qarşısında görüb gülümsəyir..
-Siz hələdə burdasınız?
-Başı ilə hə deyir..Əvvəlki söhbətinə görə həkimdən üzr istəməli olduğunu bilirdi Səbinə...Əsəbi halda həkimlə kobud danışmışdı.
-Həkim?..Keçən dəfə sizinlə kobud danışdığım üçün üzr istəyirəm..Mən insanlarla kobud rəftar edən biri deyiləm.Sadəcə.....Özünüzdə başa düşürsünüz yəqin..İnsanın sevdiyi birinin orda olması nə deməkdi....
-Sizi çox yaxşı başa düşürəm..İndi icazəniz ilə xəstəmi görməliyəm..Gülər halını pozmadan incəliklə söhbəti bağlayıb otağa girir..
Onları pəncərədən görürdü Cahangir..İkisinində gülərək danışmaqlarını qısqanmışdı..Həkim otaqdan çıxanda Səbinəyə onun çağırdığını deyir.
-Nişanlınız qısqanc biridi deyəsən..Sizi görmək istəyir.Keçə bilərsiniz.
-Çox sağolun həkim...Biraz elədi...Pəncərədən Cahangirə baxıb gülür..Onun otağına keçib yanına gedir..
-Bu da mən..Həkim dedi məni çağırmısan..
-Yaman mehribansınız..
-Düşmən olmalı idik?Cahangirin qısqandığını bilirdi..
-Səbinə!
-Can Səbinə-deyib gülür...
Onun belə deməyinə olan qalan əsəbi yox olur Cahangirin..O,da Səbinəyə qoşulub gülüür..Əlindən tutub yanında oturdur..
-Sən niyə hələdə burdasan?
-Mamangil gəlsin gedəcəm..
-Get mən burdan çıxana kimidə gəlmə..
-Niyə imiş?gələcəm..O,gözəl tibb bacıları ilə tək qoyacaq deyiləm ki səni!
-Rahat danışa bilmirəm onlarla sən olanda,gəlmə...
-Elə oldu?....Yerindən qalxır.
-hmm..
-Nə isə mən gedim...
Onun küsməyinə