ora..Sevgilin də səni..
- Artur! Axı sənə neçə dəfə demişəm ki,belə mənasız fikirlərubdən əl çəkəsən.. Ey,qaldır başını! Mənə bax,Artur,mənə bax! Sən dəli olmusan? Səni necə unuda bilərəm ?! Sən mənim uşaqlıq dostumsan,ailəmsən! Səni unutmaq özümü unutmaq kimidir! Yaxşı da ! Niyə ağlayırsan axı? Mənə bunu etmə,rica edirəm, sənə tez tez məktublar yazacam,şəkillər göndərəcəm, mənim üçün darıxmağa vaxtın belə qalmayacaq,eşidirsən?
- Mariya..
Artur 20 yaşında olsa da balaca uşaq kimi kövrək qəlbli idi.Mariyanın vida sözlərini xatırladan danışığı onu bir az da qəhərləndirdi. Əllərini qabağa uzadıb Mariyanı özünə çəkərək möhkəm qucaqladı..Uzaq yoldan gələn gəmilər sahilə yaxınlaşdıqca aylar sonra evinə gələn əsgər kimi sevinirdi sanki.. 20 ililn dostluğu dəqiqələr sonra , kim bilir, bəlkə də, bir daha qovuşulmamaq üzrə bitəcəkdi.. Son dəqiqələrin ürək sıxıcı gərginliyini bir az olsun unutmaq istəyən Mariya başını Arturun günəşin nəvazişli istisindən qızmış ciyninə söykədi..Onlar beləcə,filmin son fraqmenti kimi bir müddət tərpənmədən dayandılar..
Mariya alnını təyyarənin kiçik pəncərəsinə söykəyərək geridə qoyduğu minlərlə xatirəsinə, hava limanında qaçışan balaca insanlara və gözünü bir an belə olsun ondan ayırmayan yeganə dostu Arturun kədərli simasına baxdı..Təyyarə yavaş yavaş havaya qalxdıqca Arturun ürəyindəki möcüzə istəyi gözlərində yaşa dönərək yerə axdı..
Budur! Böyük və əzəmətli Los Angeles! Mariya yeni həyatına bir addım daha yaxınlaşmışdı.Balaca bir qəsəbədə sadə həyat yaşamaq nə qədər gözəl idi..
- Mariya ,çemodnlardan muğayət ol, atan gələnə qədər burda gözləməliyik. Taksi bizi yeni evimizə aparacaq.
- Yaxşı,ana..Gözləyərik..
- Sənə nə olub?
- Məncə bu mövzuya heç girməyək!
- Səsinin tonunu yüksəltmə! Hər şeyə belə bədbin baxmağa məcbur deyilsən! Sevinməlisən ki,atanın işləri qaydasına düşür,biz indi daha yaxşı evdə, daha yaxşı və böyük bir şəhərdə yaşayacağıq. Bir ətrafına bax..Gör nə qədər insan var! Çöldəki binalara, şəhərdəki səliqəyə bax!